گره افكني در روايت خسرو و شيرين نظامي و مم و زين خانى

پيچيدگي يا گره افكني در منظومه‏هاي غنايي، از اصلي‏ترين عناصري‏ است كه در ايجاد و شكل گيري داستان مؤثر است و كليت طرح داستاني را تشكيل مي دهد. داستان خسرو و شيرين، يكي‏ از زيباترين داستان‏هاي عاشقانه در ادب فارسي و داستان مم و زين نيز يكي‏ از زيباترين داستان‏هاي عاشقانه در ادب كوردي است‏ و يكي از عناصر مهم در شكل گيري داستان‏هاي‏ عاشقانه ،عنصر مانع يا گره داستاني است، لازم‏ است ضمن مطالعه و بررسي اين داستان، مانع يا موانع موجود در آن را مشخص كنيم و ميزان مطابقت‏ اين عنصر را با اصل عليت و معيارهاي داستان نويسي‏ امروزي تبيين كنيم. از اينرو در اين مقاله، قصد بر آن است كه اين عنصر در دو منظومه خسرو و شيرين نظامي و مم و زين خاني بررسي و با هم مقايسه شود و ضمن تبيين مانع يا موانع موجود در داستان‏ها، ميزان مطابقتى اين موانع، با اصل عليت كه يكي از معيارهاي مهم داستان نويسي امروز است، مشخص‏ گردد.