تحليل روايت شناسي مجموعه داﺳﺘﺎن جايي ديگرﮔﻠﻲ ﺗﺮﻗﻲ با تكيه بر زمان و شخصيت پردازي از بوطيقاي روايت ريمون كينان

ريمون كينان در كتاب بوطيقاي روايت چارچوب و الگويي نظري- كاربردي از ديدگاه روايت شناسان براي تجزيه و تحليل گونه‌هاي روايت فراهم كرده است. اين الگوي ساختاري در بوطيقاي روايت چارچوبي عملي در تحليل روايي در حوزۀ روايت شناسي داستان گشوده است كه در اين مقاله اين چارچوب از ديدگاه زمان و شخصيت پردازي در مجموعه داستان جايي ديگر گلي ترقي كاربردي شد. هدف اين جستار بر اين است تا با روش تحليل محتوا؛ الگوي ساختاري- كاربردي از روايت شناسي در بحث دو مؤلفه زمان (شامل عناصر زماني« نظم، تداوم و بسامد»، مؤلفه هاي مكاني شامل «مكان داستان، مكان متن») و شخصيت پردازي (شامل كنش،گفتار، وضعيت ظاهري، اسامي قياس پذير، قياس ميان اشخاص) در تحليل دو داستان بازي ناتمام و جايي ديگر نشان داده شود. اين مقاله در دو مولفه زمان و شخصيت پردازي روايي به اين نتيجه مي رسد كه رخداد سفر با گذشته نگري و زمان پريشي در سطح داستان در داستان بازي ناتمام باعث گشايش عقده هاي روحي شخصيت اصلي داستان مي شود كه سالها كنش هاي شخصيت را تحت تأثير قرار داده بود و در مؤلفۀ شخصيت پردازي در داستان جايي ديگر، شخصيت اصلي داستان را به تحول روحي در حوزه خودشناسي و پيوند با علايق روحي خويش برساند و در نتيجه روايت شنو و مخاطب به لذت اقناعي برسند و با داستان هم بوم شوند؛ آنچه كه كاربرد روايت شناسي شناختي هم اكنون در حوزۀ روايت شناسي پساكلاسيك در پي آن است.