ادراك معنوي گردشگر در گسترۀ فرهنگ

ادراك معنوي گردشگر از سفر در مسير شناخت و جستجوي معناي زندگي، مقوله‌اي فرهنگي است كه در ظرف فرهنگ پديدار مي‌شود و در نهايت نتيجه‌ فرهنگي براي گردشگر به همراه خواهد داشت. فرهنگ نه به عنوان منبع، محصول و محل رجوع، بلكه خود ارزش تلقي مي‌شود؛ ارزشي كه فلسفه‌ گردشگري، حركت و ماهيت الهي انساني را معنا بخشيده، دريافت‌هاي وي از عالم را تفسير نموده و خلقت هستي را محقق مي‌گرداند. در اين تحقيق كه به شيوه‌ كيفي و مبتني بر توصيف و تحليل انجام گرفته است، ادراك معنوي گردشگر به عنوان يكي از مهم‌ترين مقوله‌هاي دريافت و فهم انساني، در بستر فرهنگ مورد بررسي قرار گرفته است. نتايج حاكي از اين مطلب است كه فرهنگ، زبان معنويت تلقي مي‌شود، با معنويت عجين است و در بطن ادراك معنوي گردشگر از سفر رخ مي‌نماياند. شناخت عميق‌تر به مفهوم فرهنگ در گردشگري نيازمند مفاهيمي است كه اين تأمل را محقق نمايد. از سوي ديگر، گردشگري حركت در اعماق فرهنگ است و در درون فرهنگ با درك گردشگر از خويشتن و هستي جريان مي‌يابد. ماهيت معنوي و فرهنگي حركت گردشگر، مبتني بر مؤلفه‌هاي پيش فرض گردشگر، حقيقت باطني، حقيقت ظاهري و كنش گردشگر در ظرف فرهنگي توصيف مي‌شود، با فرهنگ پيوند خورده است و در نهايت منجر به ادراك معنوي مي‌شود.