بافت تاريخي به مثابۀ موزه هنرهاي بصري جهت گردشگري تاريخي با تأكيد بر نمونۀ شيراز

بافت تاريخي به‌مثابه‌ مكاني با كالبدي تاريخي و محوطه‌ ميراثي در شهرها شناخته مي‌شود و سالانه گردشگران زيادي به بافت‌هاي تاريخي شهرها سفر مي‌كنند و در كشورهاي در حال توسعه مثل ايران مكان‌هاي مهمي جهت جذب گردشگر محسوب مي‌شوند. عنوان بافت قديم شيراز از زمان رضاشاه در اسناد مربوط به توسعه‌ شهر و تخريب بافت قديم با نوسازي‌هاي دوران پهلوي اول باب شد كه هم‌اكنون با عنوان محدوده‌ تاريخي شناخته‌ مي‌شود. تغييرات بنيادين در ساختار شهرهاي سنتي منجر به فرسودگي اين بافت‌ها شده و جمعيت ساكن در بافت قديم شيراز به‌عنوان نمونه در اين تحقيق، به بافت اطراف مهاجرت كردند. از طرفي طبق تعاريف سازمان جهاني يونسكو، گردشگر فرهنگي با هدف آشنايي با فرهنگ جامعه‌ ميزبان عازم مقصد مي‌شود. با مهاجرت‌پذيري بافت تاريخي شهرها و تغيير اساسي در ساختار جمعيتي، آيا ميراث فرهنگي ناملموس بافت، كه به عنوان مثال در بافت تاريخي شهر شيراز حدود هزارسال هويت فرهنگي آن را شكل داده است، به حيات خود ادمه مي‌دهد؟ نتايج حاصل از تحقيق حاكي از آن است كه از دوره‌ پهلوي اول تا كنون اقدامات صورت‌گرفته در بافت تاريخي شيراز در قالب حفاظت و توسعه منجر به تحول در ساختار جمعيتي بافت تاريخي و در نتيجه تغيير اساسي در «ميراث فرهنگي ناملموس» بافت شده است و هم‌اكنون بافت تاريخي شيراز به استثناي بازار، علي‌رغم برخورداري از پتانسيل براي توسعه‌ گردشگري فرهنگي، مكان بازنمايي هويت فرهنگي شهر شيراز نيست و به مثابه‌ موزه هنرهاي بصري است كه گردشگران از بخشي از «ميراث ملموس» به جاي مانده از گذشته بازديد مي‌كنند.