رويكرد منظر در تحقق گردشگري فرهنگ با عامليت پديده‌ فرهنگي راه

گردشگري نتيجه‌ تمايل به شناخت فرهنگ‌هاي متفاوت از فرهنگ گردشگر است. فرهنگ يك عكس‌العمل عمومي به زندگي و گردشگري در ارتباط مستقيم با مسائل انساني است. در اين بين، راه نيز در برداشتي سطحي‌تر تنها نقش ارتباطي ميان مبدأ و مقصد سفر گردشگر را ايفا مي‌كند. اگرچه راه‌ها زماني پيوند عميقي با زندگي انسان برقرار مي‌نمايند؛ خود مي‌توانند به‌عنوان مقصد مسافران انتخاب شوند. راه‌ها مساحت قابل‌توجهي از سطح كشورها را به خود اختصاص مي‌دهند؛ بدين‌ترتيب ضروريست تا در جهت فهم و ارتقاء كيفيت آن‌ها گام‌هاي مؤثرتري برداشت. هرچند مطالعات انجام شده در دوران مدرن، حاكي از آن است كه با سرعت‌گرفتن جريان زندگي، سرعت حركت و به تبع آن ايمني مسير در اولويت اول برنامه‌ريزان، طراحان و مهندسان راه قرار گرفته است. اين نوع نگاه كالبدي به مقوله‌ راه از مشخصه‌هاي اصلي علوم مهندسي ‌است. گذشته از اقدامات انجام گرفته توسط علوم مهندسي در جهت تسهيل و تسريع هرچه بيشتر، هدف از مطالعه‌ راه ‌مي‌تواند فراتر رود. دانش منظر به كمك فنون مهندسي آمده و با نگاهي كل‌نگر به مفهوم پديده‌ راه و توجه هم‌زمان به تمام ابعاد ملموس و ناملموس راه، گام‌هاي مؤثري در جهت ارتقاء كيفيت آن با هدف تحقق گردشگري فرهنگي برداشته است. اين پژوهش از نوع كيفي و بر پايه‌ تحليل محتواي كيفي بوده و سعي دارد تا با بررسي اسناد كتابخانه‌اي، مرور نظريات پيشينِ اهل فن، همچنين مشاهده و تحليل شرايط، ضمن تأكيد بر ضرورت كيفيت راه‌ها، به بررسي تأثير و نقش بسزاي رويكرد منظر در سطوح مختلف مطالعاتي پديده‌ راه بپردازد.