بررسي رابطه تفكر نقادانه و خودكارآمدي تحصيلي: نقش تعديل گري خودراهبري

هدف: يادگيري خودراهبر به عنوان يكي از مؤلفه‌هاي اصلي در يادگيري بزرگسالان در دهه‌هاي اخير محسوب مي‌شود. اين پژوهش در پي تعيين نقش تعديل‌گري يادگيري خودراهبر در رابطه ميان تفكر نقادانه و خودكارآمدي تحصيلي بوده است.روش: روش پژوهش حاضر از لحاظ هدف، كاربردي و از لحاظ گردآوري داده‌ها، همبستگي است. جامعه آماري مورد نظر دانشجويان دختر و پسر مشغول به تحصيل در سال 1399-1400 در شهر تهران و قم بودند كه به دليل شرايط كرونا و عدم امكان دسترسي حضوري به دانشجويان، 205 نفر به روش در دسترس انتخاب شدند. جهت سنجش متغيرهاي تحقيق از پرسشنامه‌هاي تفكر انتقادي ريكتس (2003)، يادگيري خودراهبر چنگ و همكاران (2010) و خودكارآمدي تحصيلي مك ايلروي و بانتينگ (2001) استفاده و همچنين به‌منظور انجام مدل‌سازي معادلات سازي و تحليل داده‌ها، نرم‌افزار SPSS 23  و AMOS 24  بكارگرفته شد.يافته‌ها: نتايج پژوهش بيانگر اين بودند كه تفكر نقادانه و خودكارآمدي تحصيلي رابطه مثبت و معنادار با يكديگر داشته، به‌گونه‌اي كه تفكر نقادانه ۲۰ درصد از واريانس خودكارآمدي تحصيلي را پيش‌بيني كرده است.نتيجه‌گيري: در افراد با خودراهبري بالا، رابطه تفكر نقادانه و خودكارآمدي تحصيلي معنادار است اما در افراد با خودراهبري پايين اين رابطه معنادار نيست كه نشانگر نقش تعديل‌گر خودراهبري در رابطه تفكر نقادانه و خودراهبري مي‌باشد.