بررسي عوامل مؤثر بر قصد كارآفريني در ايران و انگلستان با بررسي نقش ميانجي‌گري اشتياق

در سال هاي اخير پژوهش درباره عوامل تأثيرگذار بر قصد كارآفريني توجه بسياري از پژوهشگران را به خود جلب كرده است؛ اما اين زمينه از بررسي روابط غيرمستقيم و مقايسه اين عوامل در كشورهاي توسعه‌يافته و درحال‌توسعه بي‌بهره مانده است؛ بنابراين در اين پژوهش بر اساس نظريه‌­هاي رفتار برنامه‌ريزي‌شده و اشتياق كارآفرينانه، تأثير ميانجي‌گري اشتياق كارآفرينانه بر رابطه نگرش فردي و هنجار ذهني بر قصد كارآفريني بررسي مي شود. داده‌هاي كمّي به‌ ترتيب از 122 و 260 دانشجوي مقطع كارشناسي در انگلستان و ايران جمع‌آوري ‌شده و با مدل‌سازي معادلات ساختاري در نرم‌ افزار آموس بررسي ‌و تحليل شدند. يافته‌ها نشان مي‌دهد كه برخلاف پيش‌بيني نظريه هاي نامبرده، اشتياق كارآفريني نيز تأثير مستقيم و مثبتي بر قصد كارآفريني دارد؛ همچنين اشتياق كارآفريني ميانجي جزئي رابطه بين نگرش فردي و قصد كارآفريني در هر دو كشور است؛ اما اشتياق رابطه بين هنجارهاي ذهني و قصد كارآفريني را در ايران به‌صورت كامل و در انگلستان به‌صورت جزئي واسطه‌گري مي كند؛ بنابراين به‌منظور تقويت قصد كارآفريني، سياست‌گذاران بايد با توجه به اهميت اشتياق كارآفرينانه، با سرمايه‌گذاري در توسعه نگرش فردي مثبت و هنجار ذهني نسبت به كارآفريني، سعي در تقويت آن داشته باشند.