مؤلفه هاي تربيت اجتماعيِ معنويت‌محور از منظر نهج‌البلاغه

تربيت از مباحث مهم و زيربنايي جوامع گوناگون است كه يكي از ابعاد آن، تربيت اجتماعي است؛ و غايت آموزه‌هاي نهج ‌البلاغه، تربيت انسان بر اساس مؤلفه‌هاي معنويت‌محور است. حاصل تربيت تحت اين تعاليم، امنيت عمومي افراد جامعه و رضايت خداوند متعال را در پي دارد. اين پژوهش با روش توصيفي‌تحليلي و استفاده از ابزار كتابخانه‌اي به بررسي مؤلفه‌هاي تربيت اجتماعي معنويت‌محور از منظر نهج ‌البلاغه مي‌پردازد. مهم‌ترين اين مؤلفه‌ها رعايت حقوق متقابل و پرهيز از خودمحوري، وفاي به عهد، عفو و گذشت، خوش‌رويي و نرم‌خويي، رعايت احترام بزرگ‌ترها و مهرباني با كوچك‌ترها، دفع بدي به نيكي، تغيير رفتار متناسب با اقتضائات مخاطب، تعديل خوش‌گماني و بدگماني، شكرگزاري در مقابل ديگران، صداقت و حق‌گويي و پرهيز از دروغ، مشاركت در غم و شادي هم‌نوعان، ‌اعتماد نداشتن به ديگران قبل از شناخت، توجه به آزادي و پرهيز از بردگي انسان‌ها، درخواست نكردن از نااهلان، دوري از عُجب و تكبر، پرهيز از مجادله و دشمني، كنترل خشم و غضب، دوري از تملق و چاپلوسي، دوري از حسادت، پرهيز از لجاجت، دوري از سخن‌چيني، پرهيز از عيب‌جويي، و... است. نتايج تحقيق حاكي از اين است كه در سايۀ تحقق تربيتِ «معنويت‌محور»، ناهنجاري‌هاي اجتماعي به‌شدت كاهش مي‌يابد، همياري اجتماعي به حدّ اعلاي خود مي‌رسد و رفتارهاي اجتماعي بر اساس حق و حق‌گرايي تنظيم مي‌شود، به‌گونه‌اي كه رضايت عمومي را در پي دارد و موجب تبلور ارزش‌هاي انساني در جامعه و مقدمه‌سازي جهت ايجاد مدينۀ فاضله مي‌شود.