اثر تمرين‌‌هاي هوازي بر سطوح سرمي ميوستاتين و شاخص هاي خطر متابوليك در مردان ميان سال مبتلا به سندروم متابوليك

سابقه و هدف: مهار مايوكاين ميوستاتين در كاهش انباشت چربي از طريق افزايش توده عضلاني نقش دارد. هدف از اين مطالعه بررسي تأثير يك دوره تمرين هوازي بر سطوح ميوستاتين و فاكتورهاي خطر متابوليك در مردان ميان سال مبتلا به سندروم متابوليك بود.روش كار: روش اين پژوهش از نوع تجربي و با طرح پيش آزمون و پس آزمون بود. 20 مرد مبتلا به سندروم متابوليك با ميانگين سني 3/13± 53/6سال به صورت داوطلبانه در اين مطالعه شركت كردند و به صورت تصادفي در دو گروه كنترل (10 نفر)، گروه تمرين هوازي (10 نفر) قرار گرفتند. همسان سازي آزمودني هاي دو گروه براساس معيارهاي ورود به مطالعه و انتخاب تصادفي آزمودني ها در گروه ها انجام شد. برنامه تمرين شامل 12 هفته تمرين هوازي با توالي 3 جلسه در هفته و هرجلسه شامل 45 دقيقه تمرين با شدت 70-60 درصد ضربان ذخيره بود. در طول دوره مداخله، گروه كنترل بدون انجام تمرين ورزشي تنها به فعاليت هاي روزانه خود پرداختند. تمام متغير هاي پژوهش از قبيل سطوح ميوستاتين، شاخص هاي متابوليك و تركيب بدني و حداكثر اكسيژن مصرفي در دو مرحله قبل برنامه تمريني و 48 ساعت پس از آخرين جلسه تمريني اندازه گيري شد. تحليل آماري داده ها از طريق آزمون هاي آماري تي وابسته و مستقل انجام شد.يافته ها: بين دو گروه تمرين و كنترل در همه متغيرهاي تحقيق تفاوت معناداري وجود داشت (0/05≥P ). مقادير HDL (0/001=P )، VO2max (0/001=P ) افزايش معنادار و مقادير ميوستاتين (0/001=P ); وزن بدن (0/001=P )، BMI (0/001=P)، اندازه دور كمر (0/001=P)، فشار خون ميانگين (0/001=P)، كلسترول تام (0/001=P)، تري گليسيريد (0/002=P )، LDL (0/001=P )، قند خون (0/001=P ) و شاخص مقاومت به انسولين (0/001=P) در گروه تمرين، در پس آزمون نسبت به پيش آزمون كاهش معنادار داشتند.نتيجه گيري: به نظر مي رسد، مي توان برنامه تمرين هوازي را در قالب دوره 12 هفته اي با شدت 70-60 درصد ضربان ذخيره براي كاهش ميوستاتين و كنترل عوامل خطر متابوليك در بيماران داراي سندرم متابوليك به عنوان يك روش غير دارويي پيشنهاد كرد.