بررسي همبستگي تعيين ميزان بزاق در روش هاي Spitting و تست مديفيه شيرمر

سابقه و هدف: هدف مطالعه بررسي ميزان همبستگي بين دو روش اسپيتينگ و تست مديفيه شيرمر بود. در صورت اثبات همبستگي مي توان از روش ساده قابل تكرار، امن و دردسترس فوق توسط كلينيسين ها استفاده كرد. روش كار: مطالعه به روش مقطعي انجام شد. تمامي نمونه ها در ساعت 9 تا 12 صبح بررسي شدند. افراد بزاق خود را در دهان جمع كرده و سپس آن را به مدت پنج دقيقه درون لوله استريل به روش تست اسپيتينگ تف كردند. پس از 30 دقيقه استراحت، طي سه دقيقه با تست مديفيه شيرمر ميزان بزاق غيرتحريكي فرد تعيين شد، ضريب همبستگي اسپيرمن و تست كاپا براي بررسي همبستگي داده ها استفاده شد.يافته ها: تحقيق روي 100 نمونه انجام شد كه شامل 40 درصد مرد و 60 درصد خانم و متوسط سن آنها 2 ±43 سال و 15 درصد نمونه ها مصرف سيگار و 30 درصد افراد مصرف دارو داشتند، ولي هيچ يك از نمونه ها سابقه مصرف الكل نداشت. در روش اسپيتينگ تعداد 36 نفر داراي خشكي دهان و با تست مديفيه شيرمر 32 نفر خشكي دهان داشتند. تعداد 63 نفر به هر دو روش فاقد خشكي دهان و 31 نفر به هر دو روش داراي خشكي دهان بوده و جمعاً 94 درصد همخواني داشتند. آزمون كاپا نشان داد كه ميزان همبستگي اين دو روش برابر با 96 درصد بود (0.01 P). نتيجه گيري: به نظر مي رسد كه همخواني و همبستگي واضحي بين اين دو روش وجود دارد. پيشنهاد مي شود تحقيق هايي با كاربرد تست مديفيه شيرمر در مبتلايان به شوگرن و پرتوتابي سروگردن طراحي شود.