بررسي اثر گاز دي‌اكسيد گوگرد بر سطح سايتوكاين هاي پيش التهابي IL-6 و TNF-α و تغييرهاي سلولي هيپوكامپ در موش سوري

سابقه و هدف: سطح سايتوكاين ها در پاسخ به آلودگي هوا افزايش مي يابد. آلودگي هوا يكي از مهم ترين عوامل اثرگذار بر سلامت عمومي جامعه بوده و در شهرهاي بزرگ و صنعتي به يك نگراني تبديل شده است. يكي از اجزاي آلوده كننده هوا دي اكسيد گوگرد (SO2) است. با توجه به عوارض شناخته شده SO2 در تشديد بيماري هاي مختلف مانند قلبي- ريوي، سرطان، بيماري هاي پيشرونده عصبي مانند آلزايمر و ... مي شود. هدف از اين مطالعه بررسي اثرگاز دي اكسيد گوگرد بر سطح سايتوكاين هاي پيش التهابيIL-6 160 و TNF-945 و تغييرهاي سلولي هيپوكامپ در موش سوري است. سابقه و هدف: سطح سايتوكاين‌ها در پاسخ به آلودگي هوا افزايش مي يابد. آلودگي هوا يكي از مهم‌ترين عوامل اثرگذار بر سلامت عمومي جامعه بوده و در شهرهاي بزرگ و صنعتي به يك نگراني تبديل شده است. يكي از اجزاي آلوده‌كننده هوا دي‌اكسيد گوگرد (SO2) است. با توجه به عوارض شناخته شده SO2 در تشديد بيماري‌هاي مختلف مانند قلبي- ريوي، سرطان، بيماري‌هاي پيشرونده عصبي مانند آلزايمر و ... مي شود. هدف از اين مطالعه بررسي اثرگاز دي‌اكسيد گوگرد بر سطح سايتوكاين‌هاي پيش‌التهابيIL-6 و TNF-α و تغييرهاي سلولي هيپوكامپ در موش سوري است. روش كار: اين تحقيق بر اساس مطالعه تجربي- آزمايشگاهي انجام شد.24 سر موش سوري به طور تصادفي به چهار گروه (كنترل، تجربي (الف) يك‌بار با دوز بالا(ppm 100)، تجربي (ب) يك هفته هر روز روزي پنج دقيقه با دوز كم(ppm 20)، تجربي (ج) سه هفته هر روز روزي پنج دقيقه با دوز (ppm 20) تقسيم شدند. براي قرارگيري حيوانات در معرض گاز دي اكسيد گوگرد SO2 از اتاقك استفاده شد. پس از اتمام دوره، موش‌ها بيهوش شده و از قلب براي آناليز فاكتورهاي التهابي خون‌گيري انجام شد. پس از انجام پرفيوژن مغز از جمجمه خارج و وارد مراحل پاساژ شد. پس از برش‌گيري و رنگ‌آميزي برش‌هاي بافتي، دانسيته نوروني مناطق مختلف هيپوكامپ به روش دايسكتور بررسي و داده‌ها توسط آناليزهاي آماري آزمون يك طرفه ANOVA one- way و آزمون تكميلي Tukyes بررسي شدند. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه ميزانIL-6 و TNF-α در گروه تجربي ب (0/05 P) و ج (0/001 P) نسبت به گروه كنترل افزايش معناداري داشته است. علاوه بر اين كه ميزان TNF-α نيز در گروه تجربي ب (0/05 P) و ج (0/001 P) نسبت به گروه كنترل افزايش معناداري داشته است. همچنين دانسيته نوروني مناطق مختلف هيپوكامپ در تمام گروه‌ها نسبت به گروه كنترل كاهش داشت كه اين كاهش در گروه تجربي (ج) چشمگيرتر و معنادار است (0/05 P). نتيجه‌گيري: به نظر مي‌رسد ميزانIL-6 ،TNF-α در گروه‌هاي تجربي كه در معرض گاز قرار گرفته بودند، افزايش يافت. همچنين دانسيته نوروني در تمام مناطق هيپوكامپ موش‌هاي گروه‌هاي تجربي نسبت به گروه كنترل كمتر شد.