بررسي نقش ژن‌هاي ‌HLA-A, -B, -DRB1‎‌ با بيماري پريودونتيت

سابقه و هدف: پريودونتيت يكي از بيماري‌هاي التهابي پيرامون دنداني است و شايع‌ترين دليل از دست دادن دندان محسوب مي‌شود. اگرچه عفونت‌هاي باكتريايي نقش عمده‌اي در پاتوبيولوژي پريودونتيت ايفا مي‌كنند، ولي شدت اين بيماري‌ها به واسطه شدت و حدت پاسخ ايمني ميزبان به اين عفونت‌ها تعيين مي‌شود. آنتي‌ژن‌هاي لكوسيت انساني (HLAs) در فرايندهاي بيولوژيكي گوناگون، از جمله سازگاري بافتي، التهاب، تنظيم پاسخ ايمني و آبشار كمپلمان نقش ايفا مي‌كنند. ما در مطالعه پيش رو به بررسي تفاوت فراواني آلل‌هاي لكوس HLA در بيماران مبتلا به پريودونتيت در مقايسه با افراد سالم پرداختيم. روش كار: اين مطالعه يك مطالعه مورد- شاهدي است. نمونه‌هاي بافتي از 40 بيمار مبتلا به پريودنتيت و 40 فرد شاهد سالم گرفته شد. نمونه‌هاي مورد و شاهد بر اساس معيارهاي ورود و خروج مطالعه انتخاب شدند. در نمونه‌هاي گرفته شده، ژنوتيپ لكوس هاي HLA-A، HLA-B و HLA-DRB1 با روش SSP و با استفاده از كيت شركت Olerup تعيين شد. فركانس آللي به روش شمارش مستقيم تعيين شد و براي آناليز آماري بين دو گروه از مدل multinomial regression استفاده شد. بسته نرم‌افزاري ‏Arlequin‏ نسخه 3.5.2.2 ‏Excoffier and Lischer, 2010)‎‏‏( و نرم‌افزار R نسخه 1/6/3 براي انجام محاسبات آماري استفاده شد. آزمون آماري كاي دو و OR نيز محاسبه شد. يافته‌ها: اين مطالعه روي 40 بيمار و 40 شاهد انجام شد. افراد دو گروه مشابه بودند. فراواني آلل DRB1*04 در گروه مورد (28 مورد) به شكل معناداري بيش از گروه شاهد (16 كنترل) بود (0/01 P) Odd Ratio محاسبه شده براي اين آلل برابر 2/3 بود (2/3 = OR). فراواني ساير آلل‌ها اختلاف آماري معنا‌داري بين دو گروه مورد و شاهد نداشتند (0/05 P). نتيجه‌گيري: لكوس HLA-DRB1‎ مي‌‌تواند در بيماري‌زايي پريودونتيت نقش داشته باشد. انجام مطالعه‌هاي مشابه با جامعه آماري بزرگ‌تر و استفاده از روش‌هاي تايپ كردن ‏HLA‏ با ‏رزولوشن بالاتر مي‌‌تواند به روشن شدن مكانسيم‌هاي دخيل در ‏بيماري زايي پريودونتيت كمك كند.