مدل توسعه ميان‌رشته‌اي‌ها در دانشگاه‌هاي علوم پزشكي ايران و سناريوهاي آينده

زمينه و هدف: توسعه ميان‌رشته‌اي‌ها در آموزش عالي در سطح دنيا، راه‌حلي براي فهم دقيق تغييرات و فراگيري چگونگي رويارويي با چالش‌هاي رو به گسترش جهان بوده است. به دليل همين تغييرات است كه بهداشت و سلامت در جهان ماهيت پيچيده‌اي پيدا كرده و امكان فهم اين حوزه تنها با تكيه بر علوم پزشكي ميسر نيست. بر اين اساس هدف اصلي اين ارائه مدل توسعه مناسب براي گسترش ميان‌رشته‌اي‌ها در علوم پزشكي ايران است. در اين مدل به عدم‌قطعيت‌ها، توجه مي‌كنيم و سناريوهايي پيشرو براي آينده توسعه ميان‌رشته‌اي‌ها در علوم پزشكي ايران را تشريح مي‌نمائيم. روش بررسي: در اين مقاله از روش پانل خبرگان به منظور گردآوري، اولويت‌گذاري و اعتباربخشي عوامل تأثيرگذار بر آينده توسعه ميان‌رشته‌اي‌ها در دانشگاه‌هاي علوم پزشكي با تكيه بر جلسات تخصصي با منتخبان كلان‌مناطق ده‌گانه علوم پزشكي كشور، استفاده  شده است. همچنين از روش تحليل ساختاري-تفسيري به منظور احصاي مهم‌ترين عوامل شكل‌دهنده به آينده ميان‌رشته‌اي‌ها استفاده كرده‌ايم و از روش مدل‌سازي براي صورت‌بندي مدل توسعه ميان‌رشته‌اي‌ها در دانشگاه‌هاي علوم پزشكي استفاده  شده است، از روش تحليل عدم قطعيت به منظور تعيين مهم‌ترين عوامل شكل‌دهنده به آينده ميان‌رشته‌اي‌ها و از روش سناريو براي تصويرپردازي آينده‌هاي بديل پيشروي توسعه ميان‌رشته‌اي‌ها در علوم پزشكي استفاده  شده است.يافته‌ها: در اين مقاله عوامل تأثيرگذار بر توسعه دانش‌هاي ميان‌رشته‌اي‌، عدم‌قطعيت‌ها و چهار سناريوي پيشروي توسعه ميان‌رشته‌اي در علوم پزشكي كشور احصا و مدل پيشنهادي براي پيشبرد و گسترش دانش‌هاي ميان‌رشته‌اي در علوم پزشكي در لايه‌هاي آموزشي و پژوهشي ارائه  شده است.نتيجه‌گيري: مدل پيشنهادي توسعه ميان‌رشته‌اي‌ها در علوم پزشكي برپايه چگونگي برهم‌كنش دو پيشران اصلي يعني «گفتمان‌سازي و مشاركت در سطح ملي» و «تمركز و تقويت همكاري‌ها» در ساير لايه‌هاي نظام آموزش عالي بهداشت و سلامت با تأكيد بر نقش‌آفريني شبكه‌اي از كنشگران و ذي‌نفعان كليدي مستقيم و غيرمستقيم در تعريف، به‌كارگيري و توسعه دانش‌هاي ميان‌رشته‌اي نتيجه اين پژوهش است.