بررسي اثر تزريق هم زمان سلول‌هاي اجدادي اندوتليال و سلول‌هاي بنيادي مزانشيمي در كاهش پاسخ التهابي سيستميك ناشي از سپسيس القا شده با ليپوپلي ساكاريد اشريشياكولي در مدل موشي

سابقه و هدف: سلول‏هاي پيش ساز اندوتليال (EPC) و سلول‏هاي بنيادي مزانشيمي (MSC) اثرات مفيدي در درمان سپسيس دارند، اما هنوز اثرات تزريق همزمان MSC و EPC در درمان سپسيس بررسي نشده است. اين مطالعه با هدف بررسي اثر درماني EPC+MSC بر كاهش پاسخ التهابي سيستميك در مدل سپسيس القايي با ليپوپلي‏ساكاريد(LPS)، انجام پذيرفت. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه تجربي، سلول‏هاي MSC وEPC مغز استخوان موش جداسازي و با استفاده از فلوسيتومتري، نشانگرهاي سطحي آن‌ها بررسي شد. در مجموع 4 گروه موش (گروه‏هاي 12تايي) وارد مطالعه شدند. گروه كنترل كه هيچ تيماري نداشتند، گروه دوم LPS به صورت درون صفاقي، گروه سوم پس از تلقيح LPS، بافر PBS و گروه چهارم پس از تلقيح LPS، سلول EPC و MSC دريافت كردند. سطح سرمي و بافتي IL-1β، TNF-α، IL-6 و IL-10 و سطوح سرمي CRP و آنزيم‏‏هاي كبدي توسط كيت‏ تعيين شد. از آناليز واريانس يك طرفه و post hoc براي مقايسه گروه‏ها استفاده شد.يافته‌ها: شاخص‏هاي سطحي سلول‌هاي MSC و EPC توسط فلوسايتومتري تاييد شد. تزريق EPC+MSC سطح سيتوكين‌‏هاي پيش التهابي را كاهش (0/001 P)، غلظت سيتوكين‏ ضد التهابي را افزايش (0/001 P) و ميزان بقاي موش‏هاي ناشي از LPS را افزايش داد (0/01 P). موش‏هاي تحت درمان با EPC+MSC، كاهش قابل توجهي در آنزيم‏هاي كبدي (0/05 P)، ادم ريوي (0/01 P) و سطح CRP (0/05 P) در مقايسه با گروه سپسيس القايي با LPS نشان دادند. استنتاج: تزريق همزمان EPC و MSC منجر به كاهش پاسخ التهابي مي‏‏شود. اين مطالعه نتايج اميدواركننده‏اي براي درمان سپسيس ارائه مي‌دهد.