مقايسه تأثير دهانشويه گياهي حاوي عصاره هيدروالكلي سعدكوفي و آويشن با كلرهگزيدين بر پاتوژن‌هاي شايع پريودنتال

سابقه و هدف: ژنژيويت بيماري التهاب لثه است كه ناشي از تجمع پلاك‌هاي دنداني مي‌باشد. در صورتي كه پلاك و جرم به زير خط لثه گسترش پيدا كند، مي‌تواند به بيماري مزمن پريودنتال تبديل شود. شايع‌ترين ميكروب‌هايي كه در ايجاد بيماري پريودنتال نقش دارند، شامل Streptococcus mutans، Streptococcus pyogenes و Candida albicans است. با توجه به عوارض درمان رايج با دهانشويه كلرهگزيدين، به منظور مبارزه با اين ميكروب‌ها، دستيابي به درمان‌هاي جايگزين، امري مطلوب مي‌باشد. لذا اين مطالعه به مقايسه اثر ضدميكروبي دهانشويه گياهي حاوي عصاره هيدروالكلي سعدكوفي و آويشن با دهانشويه كلرهگزيدين بر پاتوژن‌هاي شايع پريودنتال پرداخت.مواد و روش‌ها: ابتدا گياهان سعدكوفي و آويشن جمع‌آوري و خرد شدند و عصاره هيدروالكلي مخلوط دو گياه و عصاره متانولي هرگياه، به صورت جداگانه، گرفته شد. سپس با استفاده از اكسپيان‌هاي مختلف، محلول دهانشويه تركيبي ساخته شد. براي ارزيابي اثر ضد ميكروب، از ميكروارگانيسم‌هاي S. mutans، S. pyogenes و C. albicans استفاده و پس از تعيين MIC/MBC، اثر دهانشويه بر تشكيل و تخريب بيوفيلم S. mutans بررسي شد.يافته‌ها: مقادير MIC دهانشويه عليه S. mutans، S. pyogenes و C. albicans به ترتيب معادل 625 /0،  039 /0 و 2/5 mg/mL حاصل شد.هم‌چنين، ميزان MBC دهانشويه براي هر يك از ميكروارگانيسم‌ها به ترتيب 1/25، 078 /0 و ۱۰mg/mL به‌دست آمد.از سوي ديگر، تشكيل بيوفيلم توسط فرمولاسيون دهانشويه به‌طور معناداري كم‌تر از كنترل مثبت گرديد(0/05 P) و هيچ تفاوت معناداري با كنترل منفي مشاهده نشد(0/05 P). اما در مورد تخريب بيوفيلم از لحاظ آماري تفاوت معناداري بين گروه دهانشويه و كنترل مثبت وجود نداشت(0/05 P).استنتاج: براساس نتايج اين مطالعه، دهانشويه گياهي مورد استفاده مي‌تواند به‌صورت قابل توجهي اثرات ضدميكروب و ضد بيوفيلم داشته باشد، به گونه‌اي كه در پيشگيري از تشكيل بيوفيلم حتي نسبت به درمان استاندارد كلرهگزيدين، بسيار مؤثرتر عمل كرد.