تبيين تجارب پرستاران بخش مراقبت ويژه از ديسترس اخلاقي در همه‌گيري كويد-19

سابقه و هدف: پرستاران به‌عنوان ارائه‌دهنده مستقيم و مداوم خدمت به  بيمار، بيش از ساير گروه‌ها در محيط كاري با انواع گوناگوني از تنش‌هاي رواني رو به رو هستند. در اين بين حضور ديسترس اخلاقي در بخش‌هاي مراقبت ويژه بسيار چشمگيرتر است. لذا اين مطالعه با هدف تبيين تجارب ديسترس اخلاقي پرستاراني كه در مراكز مراقبت ويژه از بيماران كويد-19 مراقبت مي‌كردند، طراحي شد.مواد و روش‌ها: پژوهش حاضر يك پژوهش كيفي و از نوع تحليل محتوا قراردادي است كه در سال 1400-1399 انجام شد. جامعه پژوهش، پرستاران بخش‌هاي مراقبت‌هاي ويژه كرونا بودند كه ﺑﻪ‌ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺒﺘﻨﻲ ﺑﺮ ﻫﺪﻑ از بيمارستان‌هاي آموزشي استان مازندران انتخاب شدند. ابزار جمع‌آوري ﺩﺍﺩﻩ‌ﻫﺎ، ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ‌ ﻋﻤﻴﻖ با سوالات نيمه ساختاريافته بود. جهت تحليل داده‌ها از رويكرد كيفي گرانهيم و لوندمن استفاده شد. صحت و استحكام مطالعه توسط معيارهاي پيشنهادي گوبا و لينكلن بررسي شد. يافته‌ها: در اين مطالعه با 14 پرستار(4 مرد و 10 زن) با محدوده سني 25 تا 48 سال مصاحبه شد. يافته‌هاي مطالعه شامل سه ﻃﺒﻘﻪ اﺻﻠﯽ و هشت زيﺮ ﻃﺒﻘﻪ شامل آزردگي متعدد (تنش‌هاي رواني جسمي پرستار، اثرات منفي بر روابط خانوادگي و دوستان، اثرات منفي بر كار حرفه‌اي)، فشاركاري پرستاري (شرايط سخت بيمار و همراه، سختي و تنش‌كاري، ضعف مديريت در اداره شرايط) و ماندگاري و انطباق (خودحفاظتي پرستار، كنارآمدن پرستار با شرايط سخت) بود.استنتاج: براساس يافته‌هاي مطالعه پرستاران بايد تشويق به بيان احساسات خود شوند، تا از طريق آن بتوانند بين دشواري تصميمات اخلاقي و برآوردن نياز بيمار و مديريت احساسات خود تعادلي برقرار كنند.