رابطه درك از بيماري و سبك‌هاي مقابله اي با استرس درك شده در بيماران مبتلا به سرطان گوارشي در شهر ساري

سابقه و هدف: از آن‌جا كه تشخيص و درمان سرطان به مثابه يك عامل استرس‌زا مي‌باشد، استرس ادراك شده و نگراني‌هاي طول دوره درمان قادر است بر سير بهبودي بيماران مبتلا به سرطان دستگاه گوارشي موثر واقع شود. از اين رو هدف از مطالعه حاضر بررسي رابطه بين درك از بيماري و سبك هاي مقابله‌اي با استرس ادراك شده در بيماران مبتلا به سرطان گوارشي مي‌باشد.مواد و روش‌ها: اين مطالعه مقطعي از نوع همبستگي در سال 1401 بر روي 110 بيمار مبتلا به سرطان دستگاه گوارش در بيمارستان امام خميني ساري، ايران انجام شد. بيماران به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند. از پرسشنامه اطلاعات دموگرافيك، پرسشنامه كوتاه درك بيماري، پرسشنامه سبك‌هاي مقابله‌اي بيلينگز و موس و پرسشنامه استرس ادراك شده كوهن براي جمع‌آوري داده‌ها استفاده شد. در نهايت داده‌ها توسط آمار توصيفي و آزمون‌هاي كاي دو، تي مستقل، ضريب همبستگي پيرسون و ANOVA تحليل شدند.يافته‌ها: نتايج مطالعه نشان داد، اغلب مشاركت‌كنندگان زن(50/9 درصد)، با سطح درآمد متوسط (59/1 درصد)، ساكن شهر (91/8 درصد)، مبتلا به سرطان كولون (40/9 درصد) و حين درمان (90/0 درصد) بودند. اغلب مشاركت‌كنندگان سطح استرس درك شده بالا (57/3 درصد)، درك از بيماري متوسط (71/8 درصد) و سبك‌هاي مقابله‌اي متوسط (71/8 درصد) گزارش نمودند. هم‌چنين ارتباط معكوس بين استرس ادراك شده و درك از بيماري (P 0/001, r=-0/604) وجود دارد، اما بين استرس ادراك شده و سبك‌هاي مقابله‌اي (P=0/064, r=-0/177) و هم‌چنين ساير متغيرهاي دموگرافيك ارتباط معني‌داري وجود ندارد.استنتاج: با توجه به رابطه معكوس بين درك از بيماري و استرس ادراك شده پيشنهاد مي‌شود، مديران بهداشتي و درماني تدابيري در خصوص بهبود درك از بيماري افراد مبتلا به سرطان دستگاه گوارش اتخاذ نمايند.