ﺳﯿﺎﺳﺖﮔﺬاري ﻋﻮاﻣﻞ ﮐﻠﯿﺪي و ﻣﺘﻐﯿﺮﻫﺎي اﺛﺮﮔﺬار ﺑﺮ ﻇﺮﻓﯿﺖ ﻧﻬﺎدي ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ ﺷﻬﺮي ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻣﻮردي ﺗﻬﺮان

كلانشهر تهران سيستم مشخص، تعريف شده و رسمي براي مديريت ظرفيت نهادي مديريت شهري ندارد؛ اما اين سيستم باتكيه‌بر ساختارها و روش‌ها و هنجارهاي رايج حكمروايي شهري و روستايي اداره و منتقل مي‌شود. تشتت و تفرق مديريت شهري در شهر تهران به تبعيت از نهادها و سازمان‌هاي متفرق و منبعث از الگوي حكومت شهري، عدم ظرفيت تعامل ميان نهادي و درون نهادي را مي‌توان نتيجه غلبه رسمي نهادهاي قدرت و ناهمسويي نهادهاي غيررسمي با سياست‌ها و برنامه‌هايي آنها دانست. هدف تحقيق سياست‌گذاري عوامل كليدي و متغيرهاي اثرگذار بر ظرفيت نهادي مديريت شهري است. روش تحقيق از منظر هدف، از نوع كاربردي - توسعه‌اي، از نظر روش‌هاي اصلي تحقيق در زمره تحقيقات توصيفي - تحليلي قرار دارد. همچنين نوع داده‌ها در تحقيق پيمايشي بوده و ابزار اصلي مورداستفاده براي جمع‌آوري داده‌ها مصاحبه با مديران، خبرگان شهرداري تهران و اساتيد دانشگاهي به‌صورت پرسشنامه كه ابزار مناسب روايي بوده، انجام‌گرفته است. روش نمونه‌گيري در تحقيق حاضر نمونه‌گيري تصادفي ساده بوده است و حجم نمونه با خطاي اندازه‌گيري ده درصد، 100 نفر تعيين شده است. يافته‌هاي تحقيق نشان مي‌دهد قوي‌ترين متغير ظرفيت نهادي مطلوب خوانايي و شفافيت قوانين و مقررات، با ميانگين 3.37 است و كمترين ميانگين بـه متغير ظرفيت بين نهادي تعلق دارد كه نشان‌دهندة ضعف ظرفيت نهادي در كلانشهر تهران اسـت. نتايج نشان مي‌دهد مولفه‌هاي منابع ارتباطي و توانايي نهادها به‌مراتب سهم بيشتري در مقايسه با ساير متغيرها در پيش‌گويي متغير وابسته دارند، به‌گونه‌اي كه يك واحد تغيير در انحراف معيار منابع ارتباطي و توانايي نهادها، باعث مي‌شود تا انحراف معيار متغير وابسته (ظرفيت نهادي مديريت شهري) به‌اندازه 28 و 18 درصد تغيير كند. درحالي‌كه يك واحد تغيير در انحراف معيار مشاركت‌پذيري تنها باعث مي‌شود تا انحراف معيار متغير وابسته به‌اندازه 2 درصد تغيير نمايد.