ارزيابي فعاليت‌هاي نئوتكتونيكي در گستره آتشفشاني-رسوبي راوه-راهجرد (سلفچگان)

تكتونيك ژئومورفولوژي يكي از دانش هاي مورداستفاده مهم در بررسي زمين ساخت جنبا است. تحليل هاي كمي مبتني بر شاخص هاي مورفومتري تعريف شده از روش هاي در دسترس و نسبتاً ارزان محسوب مي‌شود كه براي درك تفاوت ها در ميزان فعاليت زمين ساختي در چشم‌اندازهاي جوان كاربرد دارد و با توجه به سرعت بالا و هزينه پايين در استفاده از اين‌گونه روش‌ها، از جايگاه ويژه اي برخوردار است. اين شاخص ها به‌صورت ابزار شناسايي پايه براي تشخيص تغيير شكل هاي تكتونيكي يا تخمين ناپايداري نسبي فعاليت هاي تكتونيكي در منطقه اي ويژه به كار مي روند. البته اين بررسي ها در مناطق متشكل از سنگ هاي آتشفشاني از حساسيت بيشتري به‌ويژه در تعريف دقيق مرز زيرحوضه ها برخوردار است. در اين مطالعه گستره اي متشكل از رخنمون سنگ هاي آتشفشاني و نهشته هاي جوان كه در جنوب سلفچگان و در مرز استان هاي قم-مركزي قرار دارد، براي مشخص كردن فعاليت هاي نئوتكتونيكي بر اساس شش شاخص مورفومتري گراديان طولي رودخانه (SL)، نسبت پهناي كف دره به عمق (Vf)، انتگرال هيپسومتري (Hi)، شكل حوضه آبريز (Bs)، عدم تقارن حوضه زهكشي (Af) و تقارن توپوگرافي عرضي (T) موردبررسي قرار گرفت. درنهايت پس از محاسبۀ شاخص ها با ميانگين گرفتن از آن ها و محاسبۀ شاخص فعاليت نسبي (Iat) گستره از لحاظ فعاليت به چهار رده تقسيم شد كه در اين تقسيم‌بندي رده هاي 1 تا 4 به ترتيب بيانگر بيشترين تا كم ترين فعاليت زمين ساختي است كه بر اين اساس مشخص شد كه 2/86 درصد حوضه ها در ردۀ 2، 51/43 درصد حوضه ها در ردۀ 3 و 45/71 درصد حوضه ها در ردۀ 4 جاي مي گيرند.