ارزيابي شاخص‌هاي تنوع زيستي محصول‌هاي باغباني در استان سيستان و بلوچستان طي سال‌هاي 95-1385

شرايط متنوع اقليم استان سيستان و بلوچستان از نظر توليد محصول‌هاي باغي داراي پتانسيل‌هاي فراواني مي‌باشد. پژوهش حاضر به منظور ارزيابي شاخص‌هاي تنوع زيستي محصول‌هاي باغي انجام شد. محصول‌هاي باغي به هشت گروه طبقه‌بندي شدند. ابتدا نـوع محصول‌هاي باغي و سطح زيـر كشـت در هر شهرستان از سازمان جهاد كشاورزي استان سيستان و بلوچستان استخراج شد. سپس انواع شاخص‌هاي تنوع زيستي مانند شانون - وينر، مارگالف و سورنسون براي محصول‌هاي باغي محاسبه شـدند. نتايج نشان داد كه شهرستان‌هاي ايرانشهر و زابل به ترتيب بيشترين و كمترين سطح زير كشت محصول‌هاي باغي را به خود اختصاص دادند. همچنين، در كل استان بيش از 37 گونه باغي مورد كشت قرار مي‌گيرند كه حاكي از متنوع بودن محصول‌هاي باغي در اين استان مي‌باشد. شهرستان‏هاي خاش و زابل به ترتيب بيشترين و كمترين غناي گونه‏اي محصول‌هاي باغي را به خود اختصاص دادند. روند شاخص تنوع شانون-وينر محصول‌هاي باغي شهرستان‌هاي ايرانشهر و زابل طي اين دوره 11 ساله كاهش و در ساير شهرستان‌هاي استان به صورت افزايشي بود؛ به‌طوري‌كه بيشترين ميانگين 11 ساله شاخص تنوع شانون-وينر محصول‌هاي باغي به زاهدان (2/02) و كمترين آن به چابهار (0/50) مربوط بود. بيشترين شاخص تنوع زيستي شانون- وينر در محصول‌هاي باغي مربوط به گياهان نيمه‌گرمسيري (1/21) و كمترين آن مربوط به ميوه‌هاي دانه‌دار (1/11) بود. بيشترين و كمترين شاخص يكنواختي محصول‌هاي باغي مربوط به شهرستان‌هاي خاش (0/51) و ايرانشهر (0/45) بود. نظام باغي اصلي در استان مبتني بر محصول‌هاي نيمه‌گرمسيري و به ويژه خرما مي‌باشد. بر اساس نتايج،اين استان از نظر تنوع گونه‌هاي باغي در وضعيت به‌نسبت مناسبي قرار داشت، با اين وجود تشابه گياهان باغباني كشت‌شده بين شهرستان‌ها به‌نسبت بالا بود.