مقايسه ميزان ميوه‌‌دهي و برخي ويژگي‌هاي ميوه خرماي برحي پاجوشي و كشت‌‌بافتي در پاسخ به نوع دانه گرده

به‌‌منظور بررسي اثر نوع گرده (غنامي‌‌سبز (G)، غنامي‌‌قرمز (R) و مخلوط غنامي‌‌سبز و قرمز (GR)) بر ميزان ميوه‌‌دهي و برخي ويژگي‌هاي ميوه خرما رقم برحي كشت‌‌بافتي در مقايسه با خرماي پاجوشي  آزمايشي به‌‌صورت فاكتوريل در قالب بلوك‌‌هاي كامل تصادفي با 3 تكرار انجام شد. در اين پژوهش 36 درخت خرماي 10 ساله (18 درخت خرماي برحي پاجوشي و 18 درخت خرماي كشت بافتي) انتخاب و به مدت 180 روز مورد بررسي قرار گرفتند. براساس نتايج در مرحله تمار، تيمار GRO داراي بيشترين درصد وزن خشك (54/46) و كمترين درصد رطوبت ميوه (45/53) بود. كمترين طول (26/99 ميلي‌‌متر)، قطر (18/77 ميلي‌‌متر) و وزن ميوه (6/97 گرم) در مرحله تمار در تيمار RT به‌دست آمد. ميوه‌‌هاي GRO داراي بيشترين pH (7/33)، مواد جامد محلول (56/38 درصد)، TSS/TA (445/90) و كربوهيدرات (45/33 درصد) بود اما ميوه حاصل از تيمار GRT داراي كمترين pH (6/72)، مواد جامد محلول (42/35 درصد)، TSS/TA (293/35) و كربوهيدرات (24/33 درصد) بود. حداكثر ميزان ميوه‌‌دهي (100 درصد) و عدم توليد ميوه پارتنوكارپ در خرماي پاجوشي گرده‌‌افشاني‌‌شده با هر سه نوع تيمار گرده گزارش گرديد، در حالي‌‌كه استفاده از دانه گرده R و GR نسبت به G در اين نوع خرما از نظر صفات كمي و كيفي ميوه از وضعيت بهتري برخوردار بود. در خرماي كشت‌‌بافتي استفاده از گرده R سبب ميوه‌‌دهي 79/13 درصد و پارتنوكارپي 20/87 درصد در مقايسه با ساير تيمارهاي دانه گرده شد.