بررسي ابعاد ايده امام خميني در باره اداره جهان اسلام در مرحله پسا اتحاد

انقلاب اسلامي ايران در ميانه‌ دو جريان سياسي و اجتماعي اصلي غالب در جهان اسلام به پيروزي رسيد: ماركسيسم و ناسيوناليسم. انقلاب اسلامي از ابتدا داعيه‌ «جهاني بودن» داشت، و پاسخي بومي به بين‌الملل‌گرايي ناسيوناليسم در قالب سازمان ملل، و انترناسيوناليسم ماركسيستي بود. امام خميني، داعيه‌ «وحدت اسلامي» داشت تا مسلمانان را به رغم تنوع فكري و فرهنگي‌شان به يكديگر نزديك كند، و با تاكيد بر مفهوم «امت»، و راهبرد «امت‌گرايي اسلامي»، راهي براي اداره‌ جهان اسلام باز كند. اين مقاله به بررسي نگرش امام خميني(ره) پيرامون چگونگي اداره‌ جهان اسلام در مرحله‌ پس از اتحاد پرداخته است و مباني و لوازم ايده‌ مهم ايشان (تشكيل يك دولت بزرگ اسلامي با جمهوري هاي مستقل ازاد) را مورد بررسي قرار داده است كه در نهايت تصويري از يك اتحاديه با سيستمي كنفدرالي را به دست مي‌دهد. در اين پژوهش با استفاده از روش اسنادي و تحليل تاريخي به گردآوري و تحليل داده‌ها پرداخته مي شود.