نقش ميانجي تعهد سازماني در ارتباط بين منتورينگ و رضايت شغلي

هدف پژوهش حاضر بررسي نقش ميانجي تعهد سازماني در رابطه بين منتورينگ و رضايت شغلي و رسيدن به پاسخ اين سوال است كه آيا تعهد سازماني در رابطه بين منتورينگ و رضايت شغلي نقش ميانجي‌ ايفا مي‌كند؟  اين پژوهش از لحاظ هدف، كاربردي و با توجه به ماهيت موضوع و اهداف آن، از نوع توصيفي- همبستگي مي‌باشد. براي آزمون فرضيه‌هاي تحقيق از مدل معادلات ساختاري توسط نرم افزار Smart PLS  استفاده شده است. حجم نمونه آماري مورد نياز از طريق فرمول كوكران 134 نفر تعيين گرديد و افراد نمونه با استفاده از روش نمونه‌گيري تصادفي انتخاب شدند. داده‌هاي اوليه موردنياز از طريق پرسشنامه و داده‌هاي ثانويه نيز از طريق منابع كتابخانه‌اي و اينترنتي جمع‌آوري شدند. يافته‌هاي تحقيق نشان داد كه به طور كلي متغير منتورينگ در مجموع 59 درصد از واريانس متغير رضايت شغلي و 19.9 درصد از واريانس متغير تعهد سازماني را تبيين مي‌كند و متغير تعهد سازماني در مجموع 53 درصد از واريانس متغير رضايت شغلي را تبيين مي‌كند، با توجه به موارد ذكر شده همه فرضيه‌هاي پژوهش تاييد شدند. عدم دسترسي آسان به معلمان و اعضاي جامعه آماري و همچنين فقر ادبيات پژوهش از محدوديت هاي پژوهش به شمار مي‌روند.