واكاوي جايگاه عقلانيت در سند راهبردي توسعه گردشگري كشور

يكي از موضوعات تأثيرگذار بر موفقيت يا ناكامي برنامه‌هاي توسعه گردشگري، نوع عقلانيت حاكم بر نظام برنامه‌ريزي كشور در هر دوره زماني و نظريه برنامه‌ريزي متناظر با آن مي‌باشد. اين مقاله باهدف واكاوي عقلانيت در برنامه‌ريزي به‌عنوان يك چارچوب شناخت‌شناسانه در سند راهبردي توسعه گردشگري كشور تدوين گرديد. چارچوب مفهومي عقلانيت در اين تحقيق، مبتني بر مدل عقلانيت از ديدگاه الكساندر (2000) و رويكردهاي جديد برنامه‌ريزي گردشگري است. پارادايم فلسفي اين تحقيق مبتني بر معرفت‌شناسي تفسيري و روش‌شناسي آن بر پايه پژوهش‌هاي كيفي هست. براي گردآوري و تحليل داده‌ها در اين تحقيق از مطالعات آرشيوي و روش تحليل مضمون استفاده شد. جامعه آماري اين پژوهش براي تحليل مضمون مشتمل بر متون كيفي سند راهبردي توسعه گردشگري كشور مي‌باشد. يافته‌هاي اين پژوهش نشان مي‌دهد عقلانيت هماهنگ ساز براي اولين بار در سند راهبردي توسعه گردشگري ايران (مصوب 1399) موردتوجه قرارگرفته است. در اين تحقيق مؤلفه‌هاي عقلانيت شناسايي شد و سهم هر يك از انواع عقلانيت با تحليل 85 مضمون و ترسيم شبكه مضامين در سند راهبردي مشخص گرديد.