بازشناسي مفهوم پايداري اجتماعي در مطالعات شهري در جستجوي يك چارچوب نظري

پايداري اجتماعي جهت پاسخ به مشكلات و معضلات اجتماعي شهرها و به‌عنوان بعدي كارا در رسيدن به توسعه پايدار شهري، گفتماني است كه در دو دهه اخير بسيار موردتوجه و استقبال محققين شهري قرارگرفته و پژوهشگران با ابعاد مختلف محيط ساخته‌شده شهري به آن نگريسته اند. مسئله پايداري اجتماعي، محيط ساخته‌شده، دموكراسي، ايدئولوژي، مشاركت. اي كه حائز اهميت است فقدان يك پژوهش جامع و نظام‌اند در حوزه محيط هاي ساخته‌شده شهر، سياست ها و برنامه هاي شهري است. ازاين‌رو، هدف از اين پژوهش يك مرور فراتركيب از منابع منتخب جهت روشن شدن ابعاد پايداري اجتماعي در اين حوزه ها است. جهت رسيدن به اين هدف، با كدگذاري داده ها و استفاده از نرم افزار MAXQDA، چهار مقوله شكل شهر، سياست ها و برنامه ها، ابعاد و ويژگي ها و زمينه هاي اصلي پايداري اجتماعي را شناسايي كرده است. با درك و تبيين مقوله هاي بيان‌شده، نتيجه مطالعات در يك چارچوب پايداري اجتماعي، شامل مفهوم سازي، سياست گذاري و اقدام در محيط ساخته شده شهري ارائه مي گردد. اين ابعاد هركدام در تركيبي فراتر با يكديگر، وارد گفتمان هاي دموكراسي محور، مشاركت محور و ايدئولوژي محور مي شوند. با درك عميق از نتايج، زمينه اي براي مطالعات آينده فراهم مي شود تا بتوانند مطالعات بيشتري در هريك از گفتمان هاي مطرح‌شده و تلاش براي پيوند مؤثرتر آن‌ها با پايداري اجتماعي انجام دهند.