ارتقا كيفي ادراك حسي ساكنين فضاهاي سكونتي از منظر ديدگاه پديدارشناسي

امروزه در فضاهاي سكونتي به دليل عدم توجه معماران به مؤلفه‌هاي ادراكات حسي ساكنين و عدم توجه به تأثير حواس بر فرآيند ادراك آنان، نظاره‌گر تنزل كيفيت سطح زندگي و همچنين رضايتمندي نامطلوب ساكنين در محل سكونتشان مي‌باشيم. با توجه به آنكه نگرش‌هاي پديدارشناسانه در حوزه فضاهاي سكونتي كمتر موردتوجه پژوهشگران قرارگرفته است، اين پژوهش از ديدگاه پديدارشناسانه مرلو پونتي و نظريات برگرفته از آن بهره گرفته است و بر آن است تا به ارائه راهبردهايي به جهت ارتقا كيفي ادراكات حسي ساكنين فضاهاي سكونتي بپردازد. اين پژوهش از منظر روش‌شناسي توصيفي-تحليلي و پيمايشي است. ابزار اين پژوهش پرسشنامه و جامعه آماري آن 50 نفر از متخصصان حوزه معماري مي‌باشد. براي تعيين اعتبار يابي پرسشنامه از نرم‌افزار Smartpls2 استفاده شده و به جهت اولويت‌بندي داده‌ها از آزمون فريدمن در نرم‌افزار Spss استفاده شده است. يافته‌ها نشان مي‌دهند كه مواد و مصالح بوم آورد و آشنا با انسان جهت ايجاد حس خاطره‌انگيزي با مقدار آماره تي 3.47، انعطاف‌پذيري و سياليت فضا با مقدار آماره تي 3.44 و بهره‌گيري از نماد و نشانه‌ها با مقدار آماره تي 3.12 بيشترين تأثير را بر ارتقا كيفي ادراك حسي ساكنين فضاهاي سكونتي ايفا مي‌كنند كه به‌تفصيل بيان مي‌گردد.