پيش بيني فرسودگي شغلي براساس باورهاي فراشناختي و ناگويي هيجاني با ميانجي‌گري خوش‌بيني در پرستاران

مقدمه : تعهد پرستاران به شغل و بيماران، پرستاري را به يكي از مشاغل خدمات انساني تبديل كرده است كه مستعد ابتلا به سندرم فرسودگي شغلي مي‌باشد. بنابراين هدف از مطالعه حاضر پيش بيني فرسودگي شغلي براساس باورهاي فراشناختي و ناگويي هيجاني با ‏ميانجي‌گري خوش‌بيني در پرستاران بود.روش بررسي: پژوهش حاضر از لحاظ هدف كاربردي و طرح پژوهش توصيفي- همبستگي و به طور خاص، از مدل يابي معادلات ساختاري بود. جامعه آماري در اين پژوهش، كليه پرستاران بيمارستان‌هاي شهر قم در سال 1401‏ بودند كه به صورت تصادفي ساده 200 پرستار براي شركت در پژوهش حاضر انتخاب شدند. در اين پژوهش ميداني شركت كنندگان اقدام به تكميل پرسشنامه‌هاي فرسودگي شغلي مسلش و جكسون (۱۹۸۶)، پرسشنامه فراشناخت ولز و كارت رايت- هاتن (۲۰۰۴)، مقياس ناگويي خلقي تورنتو و مقياس خوش‌بيني شيير و كارور (1994) نمودند. داده ها با استفاده از آزمون همبستگي پيرسون و مدل معادلات ساختاري با استفاده از نرم‌افزار SPSS-24 و AMOS-24 تحليل شدند.نتايج: نتايج نشان داد كه ضرايب همبستگي بين متغيرها معنادار است (0.01 ‏p‏) و بين باورهاي فراشناختي و ناگويي هيجاني با ‏فرسودگي شغلي در پرستاران ارتباط مثبت و معنادار و بين خوش‌بيني با فرسودگي شغلي ‏ارتباط منفي و معناداري وجود دارد (0.01 ‏p‏). همچنين بين باورهاي فراشناختي و ناگويي ‏هيجاني با خوش‌بيني پرستاران ارتباط منفي و معنادار وجود دارد (0.01 ‏p‏). همچنين ‏نتايج تحليل مسير نشان داد كه خوش‌بيني درارتباط باورهاي فراشناختي و ناگويي هيجاني با فرسودگي ‏شغلي پرستاران نقش واسطه‌اي دارد.‏نتيجه گيري: به طور كلي نتايج پژوهش حاضر بر اهميت خوش بيني در ارتباط باورهاي فراشناختي و ناگويي هيجاني با فرسودگي شغلي پرستاران تاكيد دارد و خوش‌بيني عامل موثري در كاهش فرسودگي شغلي پرستاران است.‏