بررسي ويژگي‌هاي غنايي در افسانۀ نيما يوشيج

افسانۀ نيما يوشيج، با عنوان تغزّل نو و سرآغاز شعر غنائي مدرن شناخته مي‌شود. شعر غنائي، ويژگي‌هايي دارد كه از دل تعاريف آن به دست مي‌آيند. هدف از پژوهش حاضر آن است كه دريابيم كدام يك از اين ويژگي‌ها در «افسانه» وجود دارند و نوآوري‌ها و هنجارشكني‌هاي نيما، در كدام ويژگي‌ها صورت گرفته است؟ در اين مطالعه با روش تحليلي-توصيفي، با بررسي مؤلّفه‌هاي غنايي درمي‌يابيم كه نوآوري اصلي نيما، در بيان عشق زميني و توجه به معشوق واقعي و زوال‌پذير است و از شعر سنّتي به دليل فرورفتن در وادي عشق‌هاي انتزاعي و عرفاني انتقاد مي‌كند و جانب انسان‌گرايي (اومانيسم) را مي‌گيرد. بهره‌گيري از عشق تراژيك، قالب مكالمۀ آزاد و نمايشي، بيان مسائل اجتماعي به شكل گسترده، ساختار داستاني، راوي اول شخص، وزن بديع و عاميانه، ايجاز روايي، روايت در زمان حال حاضر، توصيفات عيني و واقعي از اشياء در كنار انطباق حالات دروني انسان و عوامل بيروني طبيعت، صور خيال غنايي و تخيل نيرومند و برخورداري از عناصر روساخت و ژرف ساخت زيبايي‌شناسي، از مهم‌ترين ويژگي‌هاي اين منظومۀ است كه آن را به سرچشمۀ شعر ناب غنايي وارد ساخته و با ايجاد تحوّل در همۀ ابعاد، راه را براي گسترش شعر غنايي معاصر هموار نموده است.