تحليل كاركرد عاطفي تصاوير در شعر غنايي معاصر(مطالعۀ موردي: غزل‌‌‌ ها‌ي شهريار و ابتهاج)

تصاوير شعري با گذر از سنت به مدرنيته، ماهيت و كاركردهاي تازه اي يافته است. تا دوره مشروطه، تصاوير اغلب جنبۀ وصفي و جمال شناسانه دارد. از دورۀ مشروطه به دنبال دگرگوني در شعر فارسي، كاركرد تصاوير متحول شده است. با ورود رمانتيسم، خودآگاهي شاعران نسبت به جايگاه اجتماعي خود، اهميت يافتن حقوق فردي و اجتماعي، بروز فرديت شاعرانه و عوامل ديگر، تصاوير شعري، واسطه اي براي بيان عواطف فردي و اجتماعي شده است. در شعر غنايي معاصر، روح تصاوير رمانتيك به قالب هاي شعر نو محدود نمي شود. حتي ويژگي ها و كاركردهاي تصاوير رمانتيك با شعر برخي از غزل سرايان عجين شده است. شهريار و ابتهاج از جمله شاعران نيمه سنت گرا هستند كه كاركردهاي نوين تصاوير در شعرشان به وفور يافت مي شود. اين موضوع، شعر اين شاعران را به لحاظ همزادي تصوير با عاطفه و تأثير در احساس مخاطب متمايز مي نمايد. پژوهش حاضر، در پي پاسخ به اين پرسش است كه كدام كاركردهاي عاطفي تصاوير رمانتيك در اشعار غنايي دو شاعر برجسته معاصر، حضور پررنگ تري دارد. بررسي آثار اين دو شاعر، آشكار مي كند، كاركردهايي مانند: تأثير در احساس، همزادي با احساس و معني و دلالت ضمني برجستگي دارد. روش پژوهشي مقاله، توصيفي‌ـ ‌‌تحليلي با بهره‌گيري از منابع كتابخانه‌ا‌ي است.