بررسي تقابل عشق و قدرت در منظومه خسرو و شيرين نظامي

تقابل‌هاي دوگانه يكي از مباحث مورد توجه ساختارگرايان است. آن‌ها بنياد هستي و شناخت آن را درك همين تقابل‌ها مي‌دانند. اغلب آثار هنري بر مبناي تقابل شكل گرفته است؛ بد در برابر خوب، آسمان در برابر زمين، جواني در برابر پيري، وجود در برابر عدم و... اين دو قطب هرگز به گونه‌اي مستقل وجود نداشته‌اند و استوار بر تضاد دو قطب است. اين مقاله بر آن است تا با روش توصيفي-تحليلي و با توجه به تلفيق ديدگاه ساختارگرايان به پاسخ اين پرسش برسد كه شكل‌گيري دو تقابل قدرت و عشق در داستان «خسرو و شيرين» چگونه است؟ نتايج تحقيق گوياي اين است كه هر كدام از رمزگان قدرت و عشق در داستان خسرو و شيرين واژگان متناسب خود را بر روي محور همنشيني طلب مي‌كنند. داستان با تعادل رمزگان قدرت و نشانه‌هاي آن شروع مي‌شود، اما با شكل‌گيري رمزگان عشق هر كدام از اين دو رمزگان براي تحكيم نظام نشانه‌اي خود تلاش مي‌كند و به طرد رمزگان متقابل مي‌پردازد.