ارزش‌آفريني گزارشگري شهروند شركتي در بانك‌ها

هدف اين مقاله، معرفي گزارشگري شهروند شركتي براي بانك‌ها به عنوان نوعي گزارشگري مالي و غيرمالي و بررسي پيامدها و عوامل موثر بر محتواي اطلاعاتي (ارزش‌آفريني) اين نوع گزارشگري است. بدين منظور، ابتدا گزارشگري شهروند شركتي مفهوم‌سازي شده و پس از آن داده‌هاي پژوهش براي 12 بانك طي سال‌هاي 1390 الي 1399 جمع‌آوري شد. اين پژوهش به لحاظ نحوه گردآوري داده‌ها، نوعي پژوهش كمي و تجربي در حوزه حسابداري و مالي است و براي سنجش عوامل موثر بر گزارشگري شهروند شركتي و هم‌چنين ارتباط بين اين متغيرها با پيامدها و در نهايت ارزش بانك، از رويكرد معادلات ساختاري و روش كم‌ترين مربعات نسبي (PLS) استفاده شده است. فرضيه اصلي، مربوط به تأثير گزارشگري شهروند شركتي بر ارزش‌آفريني بانك است. مسير مستقيم مربوط به اين ارتباط با ضريب 0.271 بيانگر اين موضوع است كه ارزش‌آفريني بانك به ميزان 27 درصد (با آماره t معادل 6.897) از طريق گزارشگري شهروند شركتي (به صورت مستقيم و بدون دخالت متغير ميانجي) تبيين مي‌شود. اين بدين معنا است كه با افزايش افشاء شاخص‌هاي گزارشگري شهروند شركتي، ارزش بانك افزايش مي‌يابد. در نتيجه، بانك‌ها با ارائه گزارشگري شهروند شركتي و افشا‌ء شاخص‌هاي مالي و غير‌مالي مي‌توانند بر ارزش‌آفريني بانك تأثير‌گذار باشند و از طريق كاهش هزينه سرمايه شركت، كاهش هزينه‌هاي نمايندگي، افزايش نقدينگي، بهبود عملكرد مالي و كيفيت گزارشگي مالي، منجر به افزايش ارزش بازار سهام بانك و در نهايت افزايش ارزش بانك شوند. مهم‌ترين دستاورد اين پژوهش، توسعه مفهوم گزارشگري شهروند شركتي به عنوان يك نوع گزارش با ارزش در صنعت بانكداري است.