تحليل روابط تكانشگري، تنظيم هيجان و تاب آوري با مولفه هاي سلامت روان در دانشجويان داراي رفتارهاي خودآسيب زني

هدف: مطالعه حاضر با هدف تحليل روابط تكانشگري، تاب آوري و تنظيم هيجان با مولفه‌هاي سلامت روان در دانشجويان داراي رفتارهاي خودآسيب زني انجام شد. روش: پژوهش حاضر توصيفي، از نوع همبستگي است. نمونه اوليه 508 نفر از دانشجويان كارشناسي دانشگاه گيلان در سال تحصيلي 99-1398 بودند كه پرسشنامه‌هاي خودآسيب زني، فرم كوتاه پرسشنامه نشانه‌هاي رواني، فرم كوتاه مقياس تكانشگري، مقياس تنظيم هيجاني، فرم كوتاه مقياس تاب آوري را تكميل كردند. براساس نتايج پرسشنامه خودآسيب زني 295 نفر با حداقل 1 بار سابقه خودآسيب زني به عنوان نمونه انتخاب شدند. تحليل داده‌ها با روش همبستگي كانوني انجام شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه متغيرهاي پژوهش با مولفه‌هاي سلامت روان شامل اضطراب، افسردگي و جسماني سازي در دانشجويان داراي رفتارهاي خودآسيب زني همبستگي كانوني معنادار داشتند و ضريب همبستگي برابر با 0.80 بود. اين همبستگي با تكانشگري و تنظيم هيجان مثبت و با تاب آوري منفي بود (0.001 P). همچنين 64 درصد از تغييرات مولفه‌هاي سلامت روان قابل پيش بيني است. بيش‌ترين وزن كانوني نيز متعلق به تاب آوري(0.63) و افسردگي(0.62-) بود. نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج اين پژوهش متغيرهاي تكانشگري، تنظيم هيجان و تاب آوري بر روي مولفه‌هاي سلامت روان در دانشجويان داراي رفتارهاي خودآسيب‌زني تاثير مي‌گذارند و از اين طريق مي‌توانند موجب بروز رفتارهاي خودآسيب زني شوند. متغير تاب آوري بيش‌ترين نقش را در اين رابطه ايفا مي‌كند كه براين اساس با آموزش تاب آوري به دانشجويان در هنگام ورود به اين دوره مي‌توان از رفتارهاي خودآسيب زني و ساير مشكلات سلامت روان پيشگيري كرد.