مقايسه اثربخشي بسته درماني مبتني بر عوامل روان‌شناختي مرتبط با بيماري پاركينسون و آموزش اختصاصي سازي حافظه (MEST) بر خلق اين بيماران

علائم غير حركتي همچون اختلالات خلقي كيفيت زندگي بيماران پاركينسون را تحت تأثير قرار مي‌دهند. به دليل ارتباط متقابل و چندگانه علائم غير حركتي با يكديگر درمان‌هايي جامع لازم است تا همزمان به جنبه‌هاي مختلف روان‌شناختي بيماران بپردازد. پژوهش حاضر به منظور مقايسه اثربخشي بسته درماني مبتني بر عوامل روان‌شناختي مرتبط با بيماري پاركينسون و آموزش اختصاصي سازي حافظه (MEST) بر خلق اين بيماران انجام شد. مطالعه از نوع نيمه تجربي و طرح پيش آزمون- پس آزمون با گروه كنترل بود. پژوهش در سال 1399-1398 بر روي بيماران مبتلا به بيماري پاركينسون انجام گرفت. 18 بيمار پاركينسون با دارا بودن شرايط ورود به پژوهش حاضر به همكاري شدند، بنابراين انتخاب افراد نمونه به صورت غيراحتمالي بود كه با انتساب تصادفي در سه گروه جاي گرفتند. با توجه به ناهمتايي احتمالي بين گروهها و براي تعديل آن از روش آناليز كواريانس استفاده شد و نمرات پيش آزمون كوواريت گرفته شدند. گروه‌ها به لحاظ جنسيت نيز همتا سازي شدند. ابزار گردآوري داده‌ها آزمون حافظه سرگذشتي (AMT)، و ويرايش دوم پرسشنامه‌ي افسردگي بك (BDI-II) بود. داده‌ها با روش كوواريانس و با نرم‌افزار SPSS-25 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. تحليل داده‌ها نشان داد ميانگين سطح افسردگي در گروه كنترل افزايش يافته است، درحالي‌كه در گروه بسته درماني و آموزش اختصاصي سازي حافظه سطح افسردگي كاهش بافته است. ميانگين نمرات خلق پس آزمون تنها در گروه آموزش اختصاصي سازي حافظه تفاوت معني‌داري با گروه كنترل داشت (0.05 P). اختلاف معني‌داري در ميانگين نمرات خلق گروه بسته درماني و كنترل در پس آزمون مشاهده نشد، با اين حال ميانگين نمرات خلق در دو گروه بسته درماني و آموزش اختصاصي سازي حافظه نيز معني‌دار نبود. آموزش اختصاصي سازي حافظه مي‌تواند به عنوان مداخله چندبعدي در بهبود خلق بيماران پاركينسون موثر باشد. حمايت از تأثير بسته درماني مبتني بر عوامل روان‌شناختي بر خلق نياز به تحقيقات بيشتر دارد.