واكاوي فقهي مستندات ماده 412 قانون مجازات (قصاص شكستگي دندان)

مطابق با عمومات و اطلاقات آيات و روايات معتبر، دندان نيز همانند ديگر اعضاي بدن انسان قابل قصاص است؛ اما در خصوص حكم به قصاص در شكستگي دندان مناقشه‌اي ميان فقيهان اماميه واقع شده است. فقيهان در اين موضوع سه گروه شده‌اند. برخي به جواز قصاص در شكستگي دندان و برخي ديگر به عدم جواز معتقدند و برخي سكوت كرده‌اند. قانون‌گذار جمهوري اسلامي ايران در سال 1392 در ماده ۴۱۲ قانون مجازات، نظريه جواز قصاص را پذيرفته است. ادله قائلان به جواز در اثبات مدعاي خود، استناد به آيات قرآن (بقره، 194) و پاره‌اي از روايات است. نوشتار حاضر پس از بررسي ادله ارائه‌شده به اين نتيجه رسيده است كه استناد قائلان به جواز به اطلاق آيه و روايات وارده در اين باب تمام است؛ و چه تخصصاً و چه تخصيصاً بر دندان استخوان صدق نمي‌كند تا مشمول اصل عدم قصاص در استخوان گردد. اگرچه اجراي قصاص بر نبود ديگر موانع منوط است؛ بنابراين نوشتار حاضر با بررسي ادله عمومات و اطلاقات موجود در مسئله، ديدگاه فقهي مورد پذيرش در قانون مجازات اسلامي را اثبات مي‌كند.