اكوفمينيسم در هنر معاصر ايران (موردكاوي: رويداد پرسبوك)

سالانۀ هنر معاصر پرسبوك بيش از يك دهه در فضاي هنري ايران نقش‌آفرين بوده است. اين پژوهش با استفاده از روش تحليل گفتمان انتقادي فركلاف و همچنين با تاكيدبر مفهوم اكوفمينيسم، قصد دارد اين رويداد و آثار هنرمندان زنِ شركت‌كننده در دوره‌هاي پنجم تا دهم آن را با هدف فهم نسبت پرسبوك با فضاي گفتماني دهه‌هاي 80 و 90 خورشيدي و انديشۀ اكوفمينيسم بازخواني نمايد. نتايج اين مقاله نشان مي‌دهد فضاي گفتماني ايران در اين دو دهه، زمينه‌اي را براي رويكردهاي انتقادي در هنر مهيا ساخت كه توجه به روايت‌هاي حاشيه‌اي، از جمله گفتمان فمينيستي در هنر را مجال بروز داد و به‌دنبالش، رويدادهايي مثل پرسبوك با گرايش‌هاي اكوفمينيستي ظهور پيدا كرد. برپايي رويدادهاي سالانۀ پرسبوك به‌صورت محيطي و مكان‌مند، بهره‌مندي از مواد طبيعي، الهام از صنايع‌دستي و نمايش انتزاعي اندام‌هاي زنانه، آثار واجد معنايي زنانه-زميني مي‌شوند؛ هم‌آوايي دو عنصري كه توسط نظام مردسالار به حاشيه رانده شده‌اند. هنرمندان زن معاصر ايراني در بستر رويداد پرسبوك، با به‌چالش‌كشيدن تعاريف مطلوب از هنر و با به‌عرصه‌آوردنِ آن بخش از كار زنان كه ناچيز انگاشته مي‌شد، كوشيده‌اند ضمن اعتباربخشي به هنر زنانه، مخاطب را از ستمي كه همزمان بر زنان و زمين مي‌رود آگاه كنند.