ادبيات پسااستعماري، ماديت و غياب راديكال (جستاري درباره فرودست‌سازي اشيا)

اين مقاله مفهوم اشياي فرودست را در تقاطع ماديت وغياب بسط دهد. براي انجام اين كار نقد ادبي منتسب به دريدا در ادبيات پسااستعماري در جهت بازخواني انتقادي انسان‌شناسي استعماري و بالاخص كار اي.بي.تيلور به كار گرفته شده. در اين بازخواني نشان داده مي شود چگونه جنبه‌هاي خاصي از زيست‌بوم به دليل ناتواني در ارائه ردي از گذشته خود فرودست‌سازي مي‌شود و از كنش به‌مثابه عامل زمانمندسازي منع ميگردد. فرايند فرودست‌سازي زيست‌بوم مبتني بر اشيا فناورانه و رابطه‌ي پيشرونده‌ اين اشيا با گذشته‌ خود است كه ساختار زماني خطي مدرن ما را ميسازد. يعني حركت از معدود اشياء فناورانه ساده به انبوهي فزاينده از اشياء فن‌آورانه پيچيده كه پيشرفت به‌مثابه تاريخ را توليد مي كند. اين مقاله با تاكيد بر مفهوم غياب راديكال به عنوان نقطه عزيمت يك سياست حيات رهايي‌بخش به پايان مي‌رسد و مي‌پرسد: چه نوع همكاري با اشيا فرودست (زيست‌بوم) ميتواند ايده آلترناتيو پيشرفت توسعه» و ساختار زماني خطي مدرن مرتبط با آن را ممكن كند؟