انگشت‎نگاري ژنتيكي بخشي از ژرم‎پلاسم خربزه ايران با استفاده از نشانگر‎هاي ريز‎ماهواره

آگاهي از ميزان تنوع ژنتيكي بر اساس نشانگر‎هاي مولكولي روشي سريع است كه نقش مهمي در برنامه‎هاي اصلاحي دارد. در اين بررسي تنوع ژنتيكي 40 توده محلي خربزه از مناطق شرقي و مركزي ايران با استفاده از 15 جفت آغازگر ريز‎ماهواره مورد ارزيابي قرار گرفت كه 13 جفت از آغازگر‎هاي مورد استفاده، قادر به تكثير مكان‎هاي ژني ريز‎ماهواره شدند. تمام مكان‎هاي ژني به جز آغازگر CMCT44، چند شكل بودند، در مجموع تعداد 25 آلل با ميانگين 1/93 آلل به ازاي هر جايگاه ژني ريز‎ماهواره، مشاهده گرديد. بالا‎ترين ميزان مكان‎هاي چند شكلي (84/62 درصد) متعلق به توده KC-357009 بود. ميزان بالاي مكان‎هاي چند شكلي، تأييد‎كننده كارآيي نشانگر‎هاي مولكولي SSR در آناليز ژنتيكي توده‎هاي بومي مورد بررسي است. ميانگين محتواي اطلاعات چند شكلي و هتروزيگوتي مورد انتظار به ترتيب 0/24 و 0/23 به‎دست‎آمد. مقادير بالاي هموزيگوتي مشاهده شده با ميانگين 0/84 نشان‎دهنده تنوع پايين درون توده‎هاي مورد بررسي است كه دليلي بر ميزان پايين دگر‎گشني بين توده‎ها و ميزان بالاي خويش‎آميزي است. در بررسي ساختار ژنتيكي جمعيت‎ها، توده‎هاي مورد بررسي در دو گروه (زير‎جمعيت) قرار گرفتند. نتايج حاصل از تجزيه ساختار جمعيت بر‎اساس روش بيزين و خوشه‎بندي UPGMA نشان داد كه طبقه‎بندي ژنوتيپ‎هاي مورد مطالعه مستقل از منشاء جغرافيايي‎شان مي‎باشد. با توجه به مقادير حاصل از پارامتر‎هاي فوق از بين آغازگرهاي مورد مطالعه، مكان‎هاي ژني CMCCA145، CMGA172 و CMCT134b جهت تجزيه و تحليل مجموعه‎هاي ژرم پلاسم خربزه در تحقيقات آتي توصيه مي‎شود.