پيش‌بيني خيانت زناشويي براساس آمادگي براي بي‌حوصلگي، گرايش به رفتارهاي پرخطر و هوش‌هيجاني در افراد با گرايش به خيانت زناشويي

هدف پژوهش حاضر پيش بيني خيانت زناشويي براساس آمادگي براي بي حوصلگي، گرايش به رفتارهاي پرخطر و هوش هيجاني در افراد با گرايش به خيانت زناشويي بود. روش پژوهش از نظر هدف كاربردي و از نظر گردآوري داده ها توصيفي و از نوع همبستگي بود. جامعه آماري پژوهش حاضر كليه زوجين با سابقه خيانت زناشويي مراجعه كننده به مراكز مشاوره آرامش روان و آرتيمان شهر مشهد در سال 1401 بودند كه براساس فرمول كوكران تعداد 250 نفر از افراد با رابطه فرازناشويي به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه هاي گرايش به خيانت زناشويي (بشيرپور و همكاران، 1397)، آمادگي براي بي حوصلگي (فالمن و همكاران، 2013)، گرايش به رفتارهاي پرخطر (محمدخاني، 1385) و هوش هيجاني (برادبري و گريوز، 2004) بود. پايايي پرسشنامه ها با استفاده از روش آلفاي كرونباخ محاسبه شد كه مقدار آن براي هر چهار پرسشنامه بالاي 7/ 0 به دست آمد. همچنين از روايي محتوا به منظور آزمون روايي پرسشنامه استفاده شد، كه براي اين منظور به تاييد متخصين مربوطه رسيد. داده هاي پژوهش با همبستگي پيرسون و ضريب رگرسيون چندگانه و استفاده از نرم افزار spss-24 تجزيه و تحليل شد. يافت هها نشان داد كه ادراك زمان و انگيختگي بالا به ترتيب 38 % و 34 %، ارتباط با جنس مخالف، مصرف مشروبات الكلي و فرار از منزل به ترتيب 43 %، 41 % و %41 به صورت مثبت و معنادار و مديريت رابطه، خودمديريتي، آگاهي اجتماعي و خودآگاهي به ترتيب 49 %، 40 %، %33 و 32 % به صورت منفي و معنادار قادر به پيش بيني گرايش به خيانت زناشويي هستند (05 / P 0). نتايج پژوهش حاكي از آن است كه با افزايش آمادگي براي بي حوصلگي، گرايش به رفتارهاي پرخطر و كاهش هوش هيجاني، گرايش به خيانت زناشويي افزايش مي يابد.