اثربخشي آموزش مجازي كيفيت زندگي درماني بر تعارض كار و خانواده، اعتياد به كار، سلامت روان و تعاملات بين فردي در كاركنان شاغل

پژوهش حاضر با هدف اثربخشي آموزش مجازي كيفيت زندگي درماني بر تعارض كار- خانواده، اعتياد به كار، سلامت روان و تعاملات بين فردي انجام گرفت. روش پژوهش از نوع نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون-پس آزمون همراه با دوره پيگيري با گروه كنترل بود. جامعه آماري شامل كليه معلمان زن مقطع متوسطه دوم در سال تحصيلي1402- 1401 شهر اصفهان بود كه به شيوه نمونه گيري دردسترس تعداد 30 معلم زن انتخاب و به شيوه تصادفي در دو گروه آزمايش (15 نفر) و گروه كنترل (15 نفر) گماشته شدند. گروه آزمايش 8 جلسه 90 دقيقه اي تحت آموزش مجازي كيفيت زندگي درماني قرار گرفتند و گروه كنترل در ليست انتظار باقي ماندند. هر دو گروه در مراحل پيش آزمون، پس آزمون توسط پرسشنامه هاي تعارض كار و خانواده ( كارلسون و همكاران ،2000)، اعتياد به كار(اسپنس و رابينز، 1992)، سلامت روان(گدبرگ، 1979) و تعاملات بين فردي(مك اليستير، 1995) مورد ارزيابي قرار گرفتند. به‌منظور بررسي و تجزيه ‌و تحليل داده‌ها از نرم افزار آماري SPSS23 و روش تحليل اندازه هاي تكراري استفاده شد. نتايج نشان داد كه آموزش مجازي كيفيت زندگي درماني بر تعارض كار- خانوادهف اعتياد به كارف سلامت روان و تعاملات بين فردي تأثير معني داري دارد و اثرات آموزش ها در مرحله پيگيري نيز باقي مانده است(01/0p ) . در نتيجه آموزش مجازي كيفيت زندگي درماني به عنوان درماني اثرگذار مي تواند به بهبود سلامت رواني كاركنان كمك شاياني نمايد. از اين رو پيشنهاد مي گردد مشاورين و روانشناسان به آموزش مجازي كيفيت زندگي درماني بر كاهش تعارض كار- خانواده و اعتياد به كار و افزايش سلامت روان و تعاملات بين فردي توجه ويژه اي داشته باشند.