اثربخشي طرحواره‌درماني بر سبك‌هاي دلبستگي و تنظيم شناختي هيجان در افراد داراي شخصيت تاريك

پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي طرحواره درماني بر سبك هاي دلبستگي و تنظيم شناختي هيجان در افراد داراي شخصيت تاريك انجام شد. روش پژوهش نيمه آزمايشي از نوع پيش آزمون - پس‌آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماري در اين پژوهش كليه مراجعه كنندگان به مراكز مشاوره منطقه 8 تهران در سال 1401 بودند كه پس از توزيع پرسشنامه، دارا بودن صفات تاريك شخصيت در آنان محرز شد. از بين جامعه آماري تعداد 24 نفر به روش نمونه گيري در دسترس كه تمايل به شركت در اين دوره درماني داشتند به عنوان نمونه انتخاب شدند، در ادامه با گمارش غير تصادفي در دسترس (هدفمند) 12 نفر در گروه آزمايش و 12 نفر در گروه كنترل قرار گرفتند. جهت سنجش اندازه گيري متغيرهاي پژوهش از پرسشنامه هاي ويژگي هاي جمعيت شناختي، مثلث تاريك شخصيت جانسون و وبستر (2010)، سبك هاي دلبستگي كولينز و ريد (1990)، تنظيم هيجان گرانفسگي (2001) استفاده شد. جهت تجزيه و تحليل داده ها از آزمون كوواريانس چند متغيره (مانكوا) و مفروضه هاي آن استفاده شد كه اين تحليل با نرم‌افزار SPSS26 انجام شد. يافته ها نشان داد آموزش طرحواره درماني، به طور معناداري سبك دلبستگي ايمن را افزايش، سبك دلبستگي اجتنابي را كاهش، سبك دلبستگي دوسوگرا / اضطرابي را كاهش و تنظيم هيجان در افراد داراي شخصيت تاريك را افزايش داده است. با توجه به نتايج حاصل، آموزش طرحواره درماني مي‌تواند به عنوان يك مداخله مؤثر در افراد داراي شخصيت تاريك مورد توجه قرار داده شود.