تدوين شاخص پوپوليسم نفتي و ارزيابي سياست هاي پوپوليستي بر رشد اقتصادي ايران با استفاده از روش كنترل ساختگي (SCM)

كاهش رشد و ركود اقتصادي از جمله پيامدها و هزينه هاي پوپوليسم اقتصادي است. پوپوليسم نفتي پديدهاي است كه در دولت هايي متكي بر نفت ظاهر ميشود. اين گونه دولت ها تلاش ميكنند كه با اتكاء به درآمد نفتي حمايت توده ها را جذب كنند. با توجه به اين كه در ايران طي دهه هاي اخير  نمادهايي از پوپوليسم ظاهر شده، در اين پژوهش دو هدف دنبال شده است. ابتدا بر اساس ادبيات موضوعي پوپوليسم، پوپوليسم اقتصادي و پوپوليسم نفتي، هشت شاخص براي پوپوليسم نفتي پيشنهاد شده است. نتايج محاسبات شاخص هاي هشت گانه براي ايران طي دوره 1357-1397نشان ميدهد كه براي دوره دولتهاي نهم و دهم (سال هاي 1392-1384) شش شاخص پيشنهادي پوپوليسم نفتي بيشترين مقدار را دارند. براي محاسبه شاخص كلي پوپوليسم نفتي، ميانگين هندسي هشت شاخص فوق پيشنهاد شده و طي دوره مذكور محاسبه گرديد. يافته هاي پژوهش نشان ميدهد كه در سال 1388 اين شاخص بيشترين مقدار را در مقايسه با طول دوره مورد مطالعه دارد. بعد از مشخص شدن اين مطلب كه در ايران طي سالهاي 1384-1392 حاكميت پوپوليسم اقتصادي بارزتر بوده است، از روش كنترل ساختگي براي ارزيابي سياست هاي پوپوليستي بر رشد اقتصادي ايران طي دوره مذكور استفاده شده است. ايران به عنوان كشور تحت درمان يا سياست و 31 كشور صادركننده نفتي به عنوان گروه كنترلي انتخاب شدند. نتايج پژوهش نشان ميدهد كه روند واقعي و شبيه سازي شده رشد اقتصادي ايران از سال 1384(2005) به بعد اختلاف معناداري با هم دارند.