سياست پولي و تئوري فيشر در اقتصاد ايران (خودرگرسيوني برداري ساختاري)

هدف تحقيق حاضر بررسي ارتباط سياست پولي و تئوري فيشر در اقتصاد ايران با استفاده از داده‌هاي فصلي طي بازه زماني 1400-1370 براساس الگوي خودرگرسيوني برداري ساختاري (SVAR) با بهره گرفتن از متغيرهاي سياست پولي، نرخ بهره، نرخ تورم، نرخ بيكاري و توليد ناخالص داخلي به برآورد مدل پرداخته است. با توجه به نتايج به دست آمده از متغيرهاي پژوهش حاضر، بين تكانه پولي ‌و نرخ بهره در بلندمدت رابطه معناداري چه در جهت مثبت و چه در جهت منفي به دست نيامده است، نتيجۀ حاصل شده با قاعده فيشر كه بين تورم و نرخ بهرۀ واقعي در بلندمدت رابطه اي قائل نيست، همسو و هم جهت بوده، لذا مي توان بيان نمود كه در بلندمدت قاعده فيشر در ايران معتبر مي باشد. بر اساس نتايج تحقيق پيشنهاد مي گردد سياست مداران از اعمال سياست پولي با هدف اثرگذاري بر نرخ بهره و افزايش توليد اجتناب نمايند. همچنين، سياست گذاران بانك مركزي بايد از طريق نزديك كردن نرخ سود تسهيلات اعطايي بخش‌هاي گوناگون به هم و كاهش نرخ سود بخش بازرگاني تعادل منطقي بين نرخ بهره واقعي و رشد اقتصادي به وجود آورند.