چيستيِ ادراك در نسبت با رازآميزيِ آثار هنري مدرن بر اساس انديشه مرلوپونتي

ادراك و بدن‌مندي در فلسفۀ مرلوپونتي شاني هستي‌شناسانه دارد. در ادراك فاصلۀ سوژه و اُبژه برداشته مي‌شود؛ زيرا در ادراك و به‌ويژه، ادراك حسي، نظرورزي در كار نيست. سوژه، به عنوان موجودي كه در-جهان-بودن از مولفه‌هاي اساسيِ اگزيستانس اوست، قبل از هرگونه تاملي با چيزها نسبت دارد. آثار هنري در تمام دوره‌‌‌ها رازآميز بوده‌اند و هنر مدرن رازآميزتر از هنر پيشامدرن است؛ اين هنر، دغدغۀ حقيقت دارد و حقيقت هميشه رازآميز است. از سوي ديگر، سوژۀ مدرن بر زيست جهان خود اشرافي ندارد؛ چراكه جهان مدرن ناتمام و مبهم است. علاوه بر اين بايد افزود، هنر مدرنيسم، جهان را در چشم‌اندازي واحد نمي‌بيند، در نقاشي، ابهام جاي وضوح را مي‌گيرد، نقاط متعدد ديد، جاي پرسپكتيو يك نقطه‌اي مي‌نشيند، اين مي‌تواند دليل ديگري براي رازآميزي آثار هنري مدرن است. بر همين اساس، انسان در مواجهه با اثر هنري مدرن گاه، احساس نزديكي به جهان مي كند، گاهي، احساس دوريْ و راز در همين است. در اين مقاله كوشش شده است، رابطۀ بين چيستي و چراييِ ادراك و رازآميزي هنر مدرن از نظر مرلوپونتي مورد تامل قرار گيرد. اين رابطه نشان از آن دارد كه، هنر مدرن پديداري ادراكي است و امر ادراكي رازآميز است. اين رازآميزي به زيست‌جهان مدرن و اگزيستانس سوژۀ مدرن و ماهيت هنر مدرنيسم برمي‌گردد. داده‌هاي ضروري اين پژوهش، از طريق منابع كتابخانه‌اي و اسنادي گردآوري شده اند؛ و سپس، به صورت كيفي، توصيف و تحليل شده اند. هدف اين بوده تا از اين طريق، وجه مهم ديگري از هنر مدرن از منظري كه مرلوپونتي فراهم ساخته است، پديدار شود.