انگارۀ نگارگري معاصر ايراني در مجلات فرهنگي-هنري پساانقلاب اسلامي (1392-1360)

با پيروزي انقلاب اسلامي به هنرهاي اصيل ايراني از جمله نگارگري توجه و تاكيد شد و به‌عنوان مبنايي براي ارجاع به هويت ايراني در هنر معاصر ايران در نظر آورده شد. با هدف بازجست تصوير امروز هنر نگارگري معاصر، سوال اين است كه انگارهِ نگارگري معاصر ايراني در مجلات فرهنگي-هنري در سه دهه پس از انقلاب چگونه برساخته شده است؟ بدين منظور با مطالعه اسنادي، موضوع پژوهش، از طريق تحليل مضامين شكل داده‌شده در خصوص نگارگري در 12 مجله: فصلنامه هنر، كيهان فرهنگي، سوره، هنر معاصر، هنرهاي تجسمي، بيناب، تنديس، ‏گلستان هنر، ادبستان فرهنگ و هنر، ‏كِلك، آدينه و دنياي سخن، در سه دهۀ پس از انقلاب اسلامي واكاوي شده است. نتايج نشان دادند كه، در‏ جريان انديشه‌ورزي مجلات مذكور، انگاره‌هاي متفاوتي از نگارگري معاصر ايران در ميانه سه پارادايم «سنت‌گرايي، نوسنت‌گرايي و نوگرايي»، برساخته شده كه متاثر از نگاه به زبان جهاني هنر و عصر و زمان، در هر پارادايم متفاوت مي‌نمايد. ‏