همانند سنجي شخصيّت پردازي بانوان در شاهنامه فردوسي و قصص قرآن كريم

شخصيّت پردازي بانوي ايراني در داستان‌ها و شعرها و نمايشنامه‌ها هنگامي مانا و پايا خواهد بود كه از تراث فرهنگ ايراني - اسلامي بهره برده باشد. در اين راستا، اين پژوهش در پي پاسخ به اين پرسش است كه در شخصيّت پردازي بانوان در قصص قرآن كريم و داستان‌هاي شاهنامه فردوسي از چه زمينه‌ها و عواملي استفاده شده است؟ بر اين اساس، با به كارگيري نظرگاه تطبيقي و روش توصيفي- تحليلي در متون مذكور، چنين نتيجه گيري شده است كه شخصيّت بانوان به دو دسته‌ي بانوان نيك انديش و بدانديش تقسيم شده است. بانوي نيك انديش به ظواهر ماديّات و اولويّت آن متمايل نمي‌باشد و همچنين بر پيروي از آئين‌ها و سنت‌ها و اهميّت نهاد خانواده به ويژه نقش همسر و پدر تأكيد مي‌كند. در مقابل، بانوي بدانديش داراي شخصيتي است كه فقط به ماديّات و ظواهر آن تمركز دارد و از اين رهگذر، به خانواده و سنت و آئين متعهد و پاي‌ بند نمي‌باشد. در نهايت، شخصيّت پردازي بانوان در متون مذكور بر اساس درون مايه دوگانه ماديّ گرايي و معنويت گرايي قابل بحث هستند.