تبيين جامعه شناختي تأثير عدم ابراز وجود و ابراز بيان بر احساس محروميت نسبي (مورد مطالعه: منطقۀ 13 شهر اصفهان )

پژوهش حاضر با هدف تبيين جامعه شناختي تأثير عدم ابراز وجود و ابراز بيان بر احساس محروميت نسبي‌ انجام شد. پژوهش حاضر پيمايشي و به لحاظ ماهيت نيز توصيفي و ابزار جمع‌آوري اطلاعات پرسشنامۀ محقق‌ساخته و در طيف ليكرت است. جامعۀ‌ آماري پژوهش حاضر، كليۀ افراد 15 سال به بالاي ساكن ‌منطقۀ 13 شهر اصفهان بودند. بر اساس فرمول كوكران در سطح خطاي 5 درصد، 384 نفر نمونه تعيين شد ولي با توجه به تعداد توزيع 420 پرسشنامه، مجموعاً 400 پرسشنامۀ صحيح پُر شده بود كه مبناي تحليل قرار گرفت. روش نمونه‌گيري در دسترس بود. بعد از تأييد روايي ابزار سنجش با تحليل عاملي تأييدي و پايايي كه با ضريب آلفاي كرونباخ به دست آمد، تجزيه و تحليل داده‌ها انجام شد. در بخش توصيفي از آماره‌هاي پراكندگي و مركزي نظير ميانگين و انحراف ‌معيار استفاده شد. نرم‌افزار مورد استفاده spss نسخۀ 25 بود. براي آزمون فرضيه‌ها از مدل معادلات ساختاري استفاده شد. نرم‌افزار مورد استفاده با توجه به توزيع غيرنرمال‌بودن داده‌ها، Smart Pls نسخۀ سوم بود. نتايج آزمون فرضيه‌ها نشان داد: عدم ابراز بر محروميت نسبي تأثير مثبتي دارد(t-value=30.449, β=0.692.). عدم ابراز بيان بر محروميت نسبي تأثير مثبتي دارد (t-value=84.064, β=0.835.).