تحليل و بررسي ديدگاه ريچارد سوئينبرن در باب ’وحي گزاره‌اي‘

ريچارد سوئينبرن در كتاب وحي: از استعاره تا تمثيل به بحث از «وحي گزاره‌اي» مي‌پردازد. از نظر وي وحي گزاره‌اي در صورتي قابل تصديق است كه (1) مشتمل بر گزاره‌هاي صادقي در خصوص حقايق مهم ديني باشد، (2) همراه با ارائۀ معجزه باشد، (3) نهادي مانند كليسا را به مثابه متولّيِ تفسيرِ وحي بنا نهاده باشد، و (4) تفاسير اين نهاد از مفاد وحي كاذب يا نامحتمل نباشد. سوئينبرن معتقد است كه وحي مسيحي به بهترين نحو هر چهار معيار را تأمين مي‌كند و لذا تنها وحي اصيل در ميان اديان است. زيرا اولاً، رستاخيزْ معجزۀ عظيم عيسي است؛ ثانياً عيسي با تعيين 12 رسول براي بسط تعاليم خويش، كليسا را بنا نهاده است؛ ثالثاً اگر ما تمايز ميان محتواي فراتاريخي و صورت تاريخيِ وحي و ژانرهاي مختلف كتاب مقدس را در نظر داشته باشيم، محتواي وحي مسيحي و تفاسير كليسا از اين وحي مشتمل بر هيچ مدعاي كاذبي نيستند. در نقد ديدگاه سوئينبرن بيان مي‌كنيم كه اولاً، به گفتۀ مكلين، سوئينبرن فاقد نگرش تاريخي-هرمنوتيكي است. او علي‌رغم ادعاي موضع فراتاريخي، از موضع مسيحيت به تعيين معيارهاي وحي اصيل مي‌پردازد و با دلايل دوري به اثبات حقانيت وحي مسيحي دست مي‌يازد و در نهايت تلاش مي‌كند گفتمان هژمونيك مسيحيت را بر تمام اديان ديگر تحميل نمايد. ثانياً تمسّك به تمايز گزاره و مدعا، يا صورت و محتوا، يك روش محافظه‌كارانه براي ابطال‌ناپذير كردن كتاب مقدس است كه در خصوص ساير متون اساطيري نيز مورد تمسّك واقع شده است. ثالثاً تصديق گواهيِ ناقلانِ معجزاتِ عيسي معقول نيست و سوئينبرن پاسخ مقنعي به انتقادات هيوم بر نقل معجزات ارائه نمي‌كند.