پايدارسازي اجتماعي – كالبدي پيراشهر مشهد با رويكرد توانمندسازي اجتماعات محلي

رشد فزاينده شهرنشيني همراه با گسترش فضاي پيراشهري در كلان‌شهرهاي ايران از مهم‌ترين دغدغه‌هاي برنامه ريزان و مديريت‌هاي رسمي شهر و مديران ملي است. از سوي ديگر ساماندهي ساكنين بافت‌هاي ناكارآمد در فضاهاي پيراشهري با محوريت مشاركت همه‌جانبه آنان مبتني بر توانمندسازي اجتماعات محلي، يكي از روش‌هاي برون‌رفت از ناپايداري اجتماعي-كالبدي فضاي پيراشهري در كلان‌شهرها بشمار مي‌رود. هدف اين پژوهش سنجش ميزان تأثيرگذاري توانمندسازي اجتماعات محلي و ساكنين بافت‌هاي ناكارآمد كلان‌شهر مشهد در پايداري اجتماعي-كالبدي شهرك شهيد باهنر از منظر مشاركت‌پذيري مردمي مي‌باشد. روش تحقيق در اين پژوهش توصيفي-تحليلي و از نوع كاربردي و ابزار گردآوري داده‌ها علاوه بر پرسشنامه، مشاهدات عيني و كشفيات حقيقي پژوهشگر مي‌باشد. داده‌هاي پژوهش نيز با استفاده از آزمون t تك متغيره، ANOVA و همبستگي پيرسون آزمون شدند. جامعه آماري پژوهش شامل 33937 نفر ساكنين شهرك شهيد باهنر است. به‌منظور گردآوري داده‌ها، از روش نمونه‌گيري تصادفي، از 379 نفر از ساكنين نظرسنجي به‌عمل‌آمده است. نتايج وجود رابطه معنادار بين متغيرها را ثابت نموده و تأثير متغير توانمندسازي و پايداري را تائيد مي‌نمايد. همچنين با توجه به بتاي استاندارد به‌دست‌آمده سهم و نقش اعتماد اجتماعي در تبيين متغيرهاي پايداري بسيار بيشتر از ساير متغيرهاي توانمندسازي مي‌باشد. درنتيجه يكي از ابزارهاي مديريت شهري براي ايجاد پايداري اجتماعي و كالبدي فضاهاي پيراشهري، توانمندسازي ساكنين اين فضاها مي‌باشد.