ارزيابي و اولويت‌بندي ريسك‌هاي موجود در پروژه‌هاي زيرساختي منطقه اي مبتني بر روش مشاركت عمومي- خصوصي (PPP) با استفاده از تركيب تكنيك هاي تصميم گيري چند معياره فازي (مطالعه موردي: آزادراه)

از مهمترين شاخص هاي توسعه اقتصادي در يك كشور برنامه ريزي منطقه اي جهت ساخت پروژه هاي زيربنايي مي باشد. قراردادهاي مشاركت عمومي- خصوصي (PPP)، راهكاري مناسب براي غلبه بر محدوديت ها در اختيار دولت ها قرار مي دهد، اما به دليل پيچيدگي ها، مدت زمان طولاني و عدم قطعيت هاي بالا، اين روش قراردادي ريسك هاي زيادي را به همراه دارد. از اينرو هدف اصلي تحقيق شناسايي، ارزيابي و اولويت بندي مهمترين ريسك هاي موجود در پروژه هاي PPP با مطالعه موردي در پروژه هاي آزادراهي ايران مي باشد. در مقاله حاضر، با مطالعه عميق ادبيات تحقيق و بكارگيري روش دلفي، مهمترين ريسك هاي پروژه هاي مشاركت عمومي – خصوصي، شناسايي شدند سپس آناليز كيفي جهت تعيين ريسك هاي با اهميت انجام و مدل ارزيابي ريسك با استفاده از تركيب تكنيك هاي تصميم گيري چندمعياره فازي توسعه داده شده است. نتايج تجزيه و تحليل كمي ريسك با استفاده از روش FAHP نشان داد كه ريسك هاي سطح اول در هفت رده مختلف از جمله ريسك اقتصادي و تأمين مالي، ساخت، عملياتي، قانوني، سياسي، ساير ريسك ها و ريسك هاي دولتي به ترتيب بيشترين تأثير را در اين نوع پروژه ها به خودشان اختصاص داده اند. همچنين، نتايج رتبه بندي زيرمعيارها نشان داد كه هزينه هاي تأمين مالي بالا، كيفيت عملكرد و استانداردها، عدم زيرساخت هاي پشتيباني بيشترين تأثير را در اين پروژه ها دارند. سرانجام، نتايج شاخص شباهت FTOPSIS نشان داد كه طبق نظر كارشناسان پروژه، پروژه هاي A (آزادراه اصفهان - شيراز)، B (آزادراه سلفچگان - اراك) و C (آزادراه خرم آباد - اراك) به ترتيب تاثيرپذيري بيشتري را از ريسك‌ها داشته‌اند.