بررسي شخصيت حضرت خديجه(س) از ديدگاه مستشرقان

زندگي حضرت خديجه، ازجمله موضوعاتي است كه برخي مستشرقان بدان پرداخته‌اند. افرادي همچون: فاطمه مرنيسي در كتاب «زنان پرده‌نشين و نخبگان جوشن‌پوش»، نابيا آبوت در مقاله «وضعيت زنان در صدر اسلام» و باربارا فرير استواسر در مقالات «همسران پيامبر» و «خديجه» در دائرهالمعارف قرآن ليدن، در ضمن بيان مباحث خود درباره زن در اسلام، مطالبي درباره اين شخصيت برجسته آورده‌اند. ايشان با استناد به منابع اهل‌سنت، به ذكر محاسن اين شخصيت پرداخته و وي را صاحب انديشه‌اي بلند و حامي مقتدر پيامبر دانسته‌اند. نويسندگان مذكور، همگي به سن بالاي حضرت خديجه در زمان ازدواج با پيامبر، بيوه‌بودن وي و داشتن چندين فرزند از همسران قبلي و همچنين ثروت انبوه او كه ماحصل ازدواج‌هاي قبلي‌اش بوده، اشاره كرده‌اند و در ضمن ترسيم شخصت حمايت‌گر خديجه از پيامبر، جايگاه نبوتش را تضعيف كرده و پيامبر را شخصيتي درمانده و ناموفق در امر رسالت در صورت عدم‌همراهي همسرش دانسته‌اند. نويسندگان يادشده، به‌رغم مراجعه به منابع متعدد، به دليل استناد به منابع اهل‌سنت و عدم تفحص كامل در بين آثار تاريخي، دچار اشتباهاتي شده‌اند كه با حقيقت تاريخي سازگار نيست. اين نوشتار كه به شيوه توصيفي- تحليلي نگاشته شده، درصدد است تا ضمن تبيين مطالب آنان، به تحليل شخصيت متعالي خديجه پردازد و اثبات كند وي قبل از پيامبر هرگز ازدواج نكرده و سن بالايي نداشته است. او متكفل فرزندان خواهرش «هاله» بوده و ثروت انبوه وي ميراث همسران قبلي‌اش نبوده، بلكه ماحصل تلاش و توان‌مندي اين بانوي نمونه بوده است.